Zielsverhalen

Al een poosje heb ik het idee om zielsverhalen op te gaan schrijven.

Zoals jullie weten communiceer ik met overleden personen. Dit gaat via een foto die jullie mij laten zien in de praktijk of online. Ook als ik er helemaal niet mee bezig ben, krijg ik uit het niets mooie verhalen door.. Toen kreeg ik de ingeving om deze verhalen te delen met jullie omdat het blijkbaar gedeelt wilt/mag worden. Dit voor steun, erkenning en de troostende gedachte dat niemand echt helemaal weg is wanneer ze komen te overlijden. Vandaag kreeg ik een tuin te zien!!

Zielsverhalen...

Tuinieren was alles voor deze man. Ik hoor de leeftijd 63 jaar. Hij hield van de geur van vers gemaaide gras, de regen die viel op zijn plantsoen en de vogels die hij hoorde fluiten. De tuin moest wel spik en span zijn. Niemand moest zich ermee bemoeien, zelfs zijn vrouw niet. Uren kon hij daar vertoeven. Dan verstilde hij in zijn gedachten..

Alles was de tuin voor hem.. hartklachten werden hem fataal.. kon niet meer, kon niet meer zo moe zo moe hoor ik hem zeggen.. hij zingt nu het liedje oh mien toentje mien toen toentje van Ede Staal... Alles, alles was die tuin voor hem.. ook al moest hij er kruipend door heen als hij niet meer lopen kon.. aarde moest hij tussen zijn vingers voelen. Tuinhandschoenen? Geen denken aan!! Handen moesten vies worden.. Ohja en koffie, daar was die gek op!! Met een lekkere gevulde koek...