Wie ben je zonder alle maskers die je draagt?

 Wie ben je zonder alle maskers die je draagt?

Wie ben ik?

Ik denk dat bijna iedereen zichzelf die vraag ooit stelt.

En misschien herken je dit gevoel:

“Ik ben mezelf kwijt.”

Maar misschien ben je jezelf helemaal niet kwijt.

Misschien heb je jezelf zo lang aangepast aan wat anderen van jou verwachtten, dat je jezelf niet meer herkent.

We willen ergens bij horen. Geaccepteerd worden. Geliefd worden. Dus passen we ons aan. Aan onze ouders. Aan school. Aan vrienden. Aan relaties. Aan het werk. Aan wat de wereld van ons verwacht.

We dragen maskers.

We doen ons sterker voor dan we zijn. We zeggen ja terwijl we nee voelen. We verbergen onze emoties, omdat voelen soms te pijnlijk is. Soms verdoven we onszelf met drank, drugs, werk, eten, aandacht of eindeloos scrollen.

Niet omdat we nep zijn.

Maar omdat we ooit hebben geleerd dat dit nodig was om erbij te horen.

En hoe langer je dat doet, hoe verder je van jezelf af komt te staan.

Tot je niet meer weet wat jíj leuk vindt.

Waar jíj voor staat.

Wat jíj voelt.

Of welke richting jíj eigenlijk op wilt.

Je bent niet wat andere mensen ooit over jou hebben gezegd.

En je bent ook niet de rol die je bent gaan spelen om erbij te horen.

Ik werd vroeger gepest en ging geloven dat ik een loser was.

Later hoorde ik:

“Eens verslaafd, altijd verslaafd.”

Ook dat begon ik als waarheid over mezelf te zien.

Toen ik uit de kliniek kwam, viel een groot deel van mijn oude identiteit weg.

Het leven dat ik kende.

De verdoving.

De mensen bij wie ik probeerde te horen.

De maskers die ik jarenlang had gedragen.

En toen bleef er één vraag over:

Wie ben ik zonder dat allemaal?

Ik had mezelf mijn hele leven aangepast. Me stoerder voorgedaan. Mijn emoties weggestopt. Geprobeerd iemand te zijn van wie ik dacht dat anderen hem zouden accepteren.

Maar zonder die oude identiteit wist ik niet meer wie ik was.

Lange tijd probeerde ik daar een antwoord op te vinden.

Tot ik besefte dat ik mezelf misschien de verkeerde vraag stelde.

Niet:

“Wie ben ik?”

Maar:

“Wie wil ik zijn?”

En ineens veranderde alles.

Toen stelde ik mezelf een nieuwe vraag:

Wat doet de persoon die ik wil zijn?

Ik wilde gezonder leven. Meer bewegen. Meer lezen. Beter leren communiceren. Sterker in mijn schoenen staan. Beter met geld leren omgaan. Leven vanuit mijn eigen waarden. En mijn verhaal gebruiken om anderen te inspireren.

Dus begon ik stap voor stap te leven zoals die persoon zou leven.

En hoe dichter ik kwam bij wie ik wilde zijn, hoe beter ik mezelf begon te leren kennen.

Ik ontdekte wat mij energie gaf. Waar mijn grenzen lagen. Wat werkelijk bij mij hoorde en wat ik alleen had aangeleerd om erbij te horen.

Zo begon ik niet iemand anders te worden.

Ik leerde juist steeds meer mijn authentieke zelf te omarmen.

Terugkeren naar jezelf is daarom misschien geen zoektocht naar iets nieuws.

Het is laag voor laag afpellen wat nooit echt van jou is geweest.

De conditionering.

De overtuigingen.

De verwachtingen.

De maskers.

Tot je weer dichter komt bij je gevoel, je waarden en je intuïtie.

Want je intuïtie is niet verdwenen.

Je hebt haar alleen zo lang overstemd, dat je haar bijna niet meer hoorde.

En soms gebeurt er dan iets bijzonders.

Je krijgt weer interesse in dingen die je als kind al mooi vond, toen je jezelf nog niet voortdurend hoefde aan te passen.

Ik keek vroeger graag naar de sterren.

En jaren later merkte ik ineens dat die interesse weer terugkwam.

Alsof een deel van mij al die tijd op me had gewacht.

Misschien ontdek je niet eerst wie je bent en ga je daarna leven.

Misschien kies je eerst wie je wilt zijn…

en ontdek je onderweg wie je werkelijk bent.

Je bent jezelf niet kwijt. Je zit alleen verborgen onder alle lagen die je ooit bent gaan dragen om iemand anders te kunnen zijn.