Het gevoel van achter te lopen

 Het gevoel van achter te lopen op jezelf is een van de zwaarste lasten die je kunt dragen.

Maar wat als er geen achterstand is?

Wat als dit — precies dit moment — onderdeel is van de weg?

Want ergens langs de weg leerde je dat je verder had moeten zijn.

Meer had moeten bereiken. Sneller had moeten groeien.

Allang had moeten weten wat je nu nog aan het uitzoeken bent.

En dus kijk je naar anderen en denk je: zij hebben het begrepen. Zij zijn verder.

Zij weten al wat ik nog niet weet.

Maar je vergelijkt jouw binnenkant met andermans buitenkant.

En dat is een vergelijking die je nooit kunt winnen.

Wat je niet ziet is dat iedereen om je heen zijn eigen verwarring draagt.

Zijn eigen twijfel. Zijn eigen momenten van niet weten.

Alleen tonen we dat zelden.

We tonen de stappen vooruit, niet de nachten van stilstand.

We tonen de doorbraken, niet de weken van zoeken die eraan vooraf gingen.

En dus geloof je dat jij de enige bent die het nog niet heeft uitgedacht.

De enige die nog midden in het proces zit.

De enige die soms gewoon niet weet.

Maar midden in het proces zijn, is geen falen.

Dat is leven.

Elk moment dat je dacht te verspillen, droeg je iets in je mee dat later zou landen.

Elke omweg bracht je bij een deel van jezelf dat je op de rechte weg nooit zou hebben gevonden.

Elke periode van stilstand was in werkelijkheid een periode van rijpen, van iets wat van binnen klaar aan het worden was om naar buiten te komen.

Je bent niet achter op jezelf.

Je bent bij jezelf.

Op jouw tempo. Op jouw manier. Op jouw tijd.

En dit moment, hoe onaf het ook voelt, hoe onzeker het ook is, hoe ver het ook lijkt van waar je dacht te zouden zijn ... dit moment is precies waar het voor jou moet zijn.

Niet als troost.

Maar wel als waarheid.

Je bent precies waar je moet zijn.