Je laten steunen

 Je laten steunen …

Je laten steunen is misschien wel één van de meest helende bewegingen die je kunt maken. Het betekent dat je jezelf opnieuw durft toe te vertrouwen aan iets wat groter is dan alleen jij. Aan het leven. Aan de liefde. Aan de natuur. Aan de mensen die met een open hart naast je willen staan.

Op het moment dat je dat werkelijk toelaat, ontstaat er een diep gevoel van gedragen worden. Alsof het leven je niet langer tegenover zich heeft, maar je zachtjes uitnodigt om weer mee te bewegen met de stroom die er altijd al was.

Na een traumatische ervaring gebeurt vaak het tegenovergestelde. We sluiten ons af. Niet omdat we dat willen, maar omdat ons systeem heeft geleerd dat open zijn niet veilig is. Het vertrouwen waarmee we ooit naar het leven keken, raakt bedekt onder lagen van bescherming. Oude ervaringen worden geraakt door wat zich in het hier en nu aandient. We worden alerter op gevaar en verwachten, vaak onbewust, opnieuw gekwetst te worden.

Vanuit die oude pijn kan het gebeuren dat we blijven zoeken naar bevestiging van wat we ooit hebben meegemaakt. Niet bewust, maar omdat het lichaam verlangt naar afronding van wat destijds niet verwerkt kon worden. Alsof het leven situaties blijft aandragen waarin die oude wond zichtbaar wordt, zodat zij eindelijk liefdevol gezien en geheeld kan worden.

Dat betekent niet dat we het gedrag van anderen hoeven goed te praten. Grenzen blijven liefdevol én noodzakelijk. Maar heling begint wanneer we ontdekken dat onze gevoelens uiteindelijk van onszelf zijn om te ontmoeten. Niet omdat we alles alleen hoeven te dragen, maar juist omdat we mogen leren dat we gedragen mogen worden.

Want ook alles alleen willen doen is vaak een oude overlevingsstrategie. Een manier waarop ons systeem ooit veiligheid probeerde te creëren.

Zolang onze aandacht vooral naar de ander gaat, naar wat er gebeurd is of naar het verhaal dat zich steeds opnieuw afspeelt, blijven we vaak gevangen in dezelfde cirkel. Ik ken die beweging ook. Het eindeloos analyseren. Begrijpen waarom iets gebeurde. Zoeken naar verklaringen. Bedenken wat de ander anders had moeten doen, of wat ik zelf anders had kunnen doen.

Maar onder al dat denken leefde iets veel zachters. Iets dat simpelweg gevoeld wilde worden.

De angst.
Het verdriet.
De eenzaamheid.
De pijn die vaak veel ouder bleek te zijn dan de situatie zelf.

Pas wanneer de beschermlagen langzaam mogen verzachten, ontstaat er ruimte om werkelijk aanwezig te zijn bij wat al die tijd gevoeld wilde worden. Niet om erin te blijven hangen, maar om het liefdevol door je heen te laten bewegen. Daar begint de werkelijke opschoning van oude lading. Niet vanuit strijd, maar vanuit bewustzijn.

Dan hoef je de ander niet langer tot dader te maken en jezelf niet langer tot slachtoffer. Niet omdat je ontkent wat er is gebeurd, maar omdat je ontdekt dat jouw vrijheid niet langer afhankelijk is van de keuzes van een ander.

Dat is geen kwestie van schuld. Het is een uitnodiging om je eigen scheppingskracht te herinneren. Om te ervaren dat je vandaag een andere beweging kunt maken dan degene die ooit uit pure overleving is ontstaan.

En ineens gaat het niet meer over de ander.

Niet meer over de gebeurtenis.

Maar over jou.

Over de liefde waarmee jij jezelf vandaag kunt ontmoeten.
Over het vertrouwen dat langzaam mag terugkeren.
Over de zachtheid waarmee je jezelf weer durft toe te vertrouwen aan het leven.

Misschien begint heling niet op het moment dat de ander verandert.

Misschien begint heling op het moment dat jij de beweging maakt die je ooit, uit bescherming, niet kon maken.

En misschien ontdek je dan dat je nooit werkelijk alleen bent geweest, maar al die tijd gedragen werd door iets wat geduldig op je bleef wachten.