Ik ben niet boos als je je telefoon niet opneemt

 

Ik ben niet boos als je je telefoon niet opneemt.

Ik ben gewoon een moeder — iemand die nooit geleerd heeft om niet ongerust te zijn.

Wanneer ik zeg: “Doe een warme jas aan”, is dat geen bemoeienis.

Het is de herinnering aan nachten waarop ik naast je bed zat terwijl je koorts had.

Wanneer ik je vraag niet te roken of te drinken, is dat geen controle.

Het is de stille angst dat ik je te vroeg moet verliezen.

Wanneer ik vraag met wie je afspreekt, is dat geen nieuwsgierigheid.

Het is mijn hart dat verdriet herkent nog voordat het gebeurt.

En wanneer ik schrijf: “Laat het me weten als je thuis bent”,

is dat geen routine,

maar liefde die pas rust vindt als ik weet dat je veilig bent.

Hoe volwassen je ook wordt,

voor een moeder blijf je altijd haar kind.