Wanneer een ouder jou pijn doet en dat nooit erkent

 Wanneer een ouder jou pijn doet en dat nooit erkent, gebeurt er iets ingrijpends in je innerlijke wereld. Je voelt verdriet, boosheid of teleurstelling, maar omdat je afhankelijk bent van die ouder, schuif je die gevoelens weg.

Wat er dan ontstaat?

– Je leert de schuld bij jezelf te zoeken: “Het zal wel aan mij liggen…”

– Je ontwikkelt schaamte: het gevoel dat er fundamenteel iets mis is met jou.

– Je raakt in complete verwarring: als degene die voor jou hoort te zorgen jou pijn doet, maar dat nooit toegeeft, wat zegt dat dan over jou?

Als kind kun je dit niet begrijpen.

Je brein kiest de enige “logische” uitweg:

“Ik ben verkeerd, ik moet me aanpassen, ik moet beter mijn best doen.”

En als volwassene draag je dit vaak nog steeds mee:

Je hebt moeite om grenzen te stellen, omdat je je snel schuldig voelt.

Je wil alles “goed doen” om maar geen afwijzing te krijgen.

Je twijfelt constant aan jezelf en je gevoelens.

Wanneer je bent opgegroeid met ouders die nooit hun excuses aanboden, leer je jezelf automatisch wegcijferen. Je voelt je vaak schuldig, draagt een constante schaamte mee en bent totaal verward over wat nu wél of niet jouw verantwoordelijkheid is.

Je gaat over je eigen grenzen heen om harmonie te bewaren.

Maar hierdoor raak je steeds verder verwijderd van jezelf, gevangen in patronen die je leegzuigen en je identiteit vertroebelen.

Jij hoeft de schuld niet langer te dragen. De excuses die jij nooit kreeg, mag je vandaag zélf aan jezelf geven.

Door jezelf te erkennen, jouw pijn serieus te nemen en stap voor stap de patronen te doorbreken, vind je de weg terug naar wie je werkelijk bent.