Als je als kind niet jezelf mocht zijn

 Als je als kind niet jezelf mocht zijn…

dan leer je al heel vroeg om je aan te passen.

Niet omdat je dat wil.

Maar omdat je voelt dat het nodig is.

Je leert kijken naar de ander.

Wat wordt hier van mij verwacht?

Hoe moet ik zijn om oké te zijn?

Wat moet ik doen om erbij te horen?

En zo begin je langzaam…

rollen te dragen.

maskers op te zetten.

Je wordt de sterke.

De zorgende.

De stille.

Moedig.

Of net degene die altijd lacht.

Niet omdat dat is wie je bent…

maar omdat dat is wat werkte.

Je leert te reageren.

Te anticiperen.

Te acteren.

Zodat je de verbinding niet verliest.

Zodat het veilig blijft.

Zodat je niet afgewezen wordt.

En dat wordt zo normaal…

dat je op een bepaald moment niet meer weet

wie je nog bent zonder dat masker.

Wat voel ík eigenlijk?

Wat wil ík?

Maar onder al die lagen…

onder al die rollen…

zit nog steeds dat deel van jou

dat gewoon zichzelf wil zijn.

Niet perfect.

Niet aangepast.

Niet afgestemd op de ander.

Maar vrij.

Echt.

Levend.

En misschien is dat wel waar je vandaag naar verlangt…

om niet langer te moeten worden wat er verwacht wordt…

maar langzaam terug te keren

naar wie je altijd al was.