Een kind hoort nooit de therapeut van een ouder te zijn

 Een kind hoort nooit de therapeut van een ouder te zijn. Toch gebeurt dit vaker dan we denken.

Wanneer een ouder emotioneel leunt op een kind, krijgt het kind een verantwoordelijkheid die veel te zwaar is voor die jonge schouders.

Wat doet dit met het kind?

Het leert zijn eigen gevoelens en behoeften opzij te schuiven om er te zijn voor de ouder. Dat voelt misschien als liefde en loyaliteit, maar het is in wezen parentificatie – en de gevolgen draag je vaak mee tot in je volwassen leven.

Als volwassene merk je misschien dat je:

Altijd alles wil oplossen voor de ander

Het luisterend oor bent waar iedereen op terugvalt

Jezelf wegcijfert en andermans pijn belangrijker maakt dan die van jou

Moeite hebt om grenzen te stellen, omdat je je anders schuldig voelt

De emotionele prijs die je betaalt? Je loopt leeg. Je brandt op. Want terwijl jij blijft geven en dragen, verlies je steeds meer het contact met je eigen behoeften en verlangens.

De waarheid is: wat je toen niet kon, mag je nu leren.

Het is aan jou om te ontdekken dat je grenzen mág stellen, dat je niet verantwoordelijk bent voor het welzijn van de ander, en dat jouw eigen gevoelens er wél toe doen.