Outlander Seizoen 8 - Review

 

Het slotseizoen van de hitserie is grotendeels gebaseerd op het boek Written in My Own Heart's Blood. Daarnaast bevat het elementen van alle nog resterende en zelfs niet-gepubliceerde boeken van schrijfster Diana Gabaldon. Het zwaartepunt in dit seizoen ligt bij de onafhankelijkheidsoorlog van Amerika en de vraag of Jamie en Claire veilig kunnen terugkeren naar hun geliefden, of dat ze het slachtoffer worden van de voorspelde veldslagen.

Kern van het verhaal: De dreiging van de oorlog: Hoewel Jamie (Sam Heughan) en Claire (Caitríona Balfe) hopen op rust in North Carolina, volgt de Amerikaanse Onafhankelijkheidsoorlog hen onvermijdelijk naar huis. Dit culmineert in de historische en gevaarlijke Slag bij King's Mountain. 
Het lot van Jamie: Brianna brengt schokkend nieuws uit de toekomst. Ze heeft een historisch boek bij zich waarin staat dat Jamie binnen een jaar zal sneuvelen in de strijd. Jamie is echter vastberaden om te vechten voor de vrijheid van het land waar zijn nakomelingen zullen opgroeien. 

Spanningen op Fraser's Ridge: De gemeenschap groeit, maar nieuwe bewoners, oude spanningen en politieke verdeeldheid zetten de verhoudingen op scherp. Jamie en Claire moeten beslissen wat ze bereid zijn op te offeren om hun gezin te beschermen. 

Familiegeheimen: Terwijl de buitenwereld in brand staat, komen er binnen de familie diepe geheimen aan het licht die de Frasers van binnenuit dreigen te verscheuren. 

Verhaallijnen van andere personages: Naast Jamie en Claire spelen de beproevingen van Brianna en Roger, Young Ian en de worstelingen van Lord John Grey en William Ransom een grote rol in de ontknoping.
____________________

Review:

Ik heb net seizoen 8 bekeken via het internet, want in Amerika is de serie uitgezonden maar op Netflix nog niet te zien. Wou weten hoe de serie zou eindigen.
Ik ben elke keer weer sprakeloos als ik deze serie kijk. Outlander is niet zomaar een televisieserie, het is een diepgaande, emotionele ervaring die je hart omarmt en niet meer loslaat. Vanaf de allereerste aflevering word je meegesleurd in een adembenemende wereld van liefde, loyaliteit en opoffering die ongelooflijk realistisch aanvoelt.
De chemie tussen Sam Heughan en Caitriona Balfe is werkelijk magisch en zeldzaam. Hun acteerprestaties zijn zo rauw en eerlijk dat je elke druppel van hun vreugde, hun verwoestende pijn en hun onsterfelijke toewijding aan elkaar voelt. Je vergeet helemaal dat ze acteurs zijn, omdat hun connectie zo authentiek aanvoelt.
De cinematografie is onbeschrijfelijk mooi en toont de ruige schoonheid van Schotland en de aangrijpende realiteit van de geschiedenis. In combinatie met de beklijvende, prachtige muziek van Bear McCreary creëert de serie een sfeer die je tot tranen toe roert. Elk detail, van de prachtige kostuums tot de krachtige verhalen, getuigt van de immense liefde die in dit project is gestoken. Het laat je geloven in een liefde die tijd en ruimte overstijgt, en het blijft je bij lang nadat het scherm is uitgegaan. Deze serie is een absolute triomf behalve de laatste 3 seizoenen want dan gaat het berg afwaards met het verhaal.
Een teleurstellende finale die meer aanvoelde als een 'kamp inpakken' voordat het licht dooft. Een aflevering vol verzoeningen en uitleg, terwijl we de onvermijdelijke ondergang (of toch niet?) van James Fraser naderden. Traag en vaak ronduit belachelijk, had deze aflevering veel meer impact kunnen hebben, gezien we acht seizoenen lang met deze personages hebben meegereisd. Ik had half verwacht dat er op het laatste moment nog een tijdreis zou plaatsvinden om Jamie (na een kleine aanpassing van de regels) naar een ziekenhuis in de 20e eeuw te transporteren voor een levensreddende operatie, waarmee hij, zoals voorspeld, uit de geschiedenis zou worden gewist. In plaats daarvan krijgen we een goocheltruc aan het einde van de laatste strijd, die het einde van onze held niet waardig is. Nog vreemder is dat het allerlaatste beeld suggereert dat Claire haar 24 uur hersendode echtgenoot met magische krachten heeft doen herrijzen - tenzij we een glimp van het hiernamaals opvangen. Voor mij voelde het geheel aan als een wat onsamenhangend schouwspel, dat zich in een slakkentempo voortbewoog naar een potentieel epische strijd die nooit kwam.
De verhaallijn "Faith leeft misschien nog" slaat nergens op. Seizoen 2 was glashelder: Claire hield haar baby een hele dag vast. We zagen de baby. Ze was dood. Het was niet dubbelzinnig, en de baby werd begraven.
En nu is het "bewijs" een liedje? Claire zong het één keer voor een pasgeboren baby. Een baby van één dag oud kan zich geen liedje herinneren, laat staan ​​het doorgeven aan de volgende generatie. Dat is geen mysterie, het is gewoon onlogisch.
Master Raymond maakt het alleen maar erger. Hij heeft nooit laten zien dat hij de doden weer tot leven kon wekken, en als hij Faith had gered, zou hij het Claire toch zeker verteld hebben?
Dit is geen slimme wending, het is een retcon die een van de krachtigste verhaallijnen van de serie ondermijnt. Plus ineens is Fanny hun kleindochter ? Belachelijke verhaallijn.
Dit laatste seizoen werd ondragelijk om naar te kijken. Het acteerwerk leek steeds slechter te worden naarmate de serie vorderde. De verhaallijnen werden steeds absurder en de repetitieve, voorspelbare dialogen zorgden ervoor dat de serie aanvoelde als een goedkope, tenenkrommende soapserie met een groter budget. Het was tergend traag, vol overdreven dramatische toespraken en geforceerde plotwendingen, en over het algemeen voelde het verhaal rommelig en onsamenhangend aan.
Plus al die seksscènes begon me behoorlijk te vervelen.
Ik ben al jaren fan van deze serie, maar het heropenen van zo'n afgerond verhaal met zo'n zwakke logica zorgt er eerlijk gezegd voor dat ik mijn interesse verlies om verder te kijken en dan hebben we het weer over Faith.
Dit seizoen voelt echt heel anders, omdat ze eindelijk op de juiste manier alle verhaallijnen voor alle personages afronden. Ik vond elke scène geweldig waarin Jamie zich een ouwe zeikerd betoont tegenover Claire en Lord John. Hun gevecht en de make-up slaapkamer-scène waren prachtig. Buck is een fantastische toevoeging aan de ridge. Roger is tot priester gewijd en heeft z’n plek gevonden in die tijd. De scène met Ian, Rachel en Wahionhaweh was hartverscheurend. Super dat Claire weer een andere tijdreiziger tegenkomt, en dat zijn snelle dood elke hoop de kop in drukt dat hun toekomst nog kan worden veranderd. Kleine terugknipogen naar eerdere seizoenen waren ook echt leuk om weer even te zien.
En hier laat ik het bij, ga ik de serie ooit weer kijken ? Denk het niet, daar heeft de laatste 2 seizoenen geen goed aan gedaan. Vond het behoorlijk slap verder, dus denk het niet...