Wanneer alles stilvalt

 Wanneer alles stilvalt

Er zijn momenten in het leven die niet schreeuwen, maar fluisteren. Geen grote knallen, geen plots einde. Alleen een zachte breuk, als een blad dat loslaat in de herfst, omdat het tijd is.

Vroeger leefde ik vol vuur, vol dromen. Ik jaagde ze na alsof mijn leven er vanaf hing. En soms kreeg ik wat ik zocht, vaak ook niet. Maar altijd bleef er dat knagende gevoel… dat het niet genoeg was. Dat ik niet genoeg was.

Tot alles stilviel. Tot ik daar zat — onder een stuk zeil, alleen met mijn hond, en de bomen als enige getuigen.

En precies daar, in de leegte waar ik ooit bang voor was, vond ik iets wat ik nooit eerder had durven vasthouden: een diepe rust. Geen grote openbaring, geen plotseling licht. Alleen maar een weten. Een besef dat ik niets hoefde te worden… omdat ik al was.

Want als alles wegvalt, blijft alleen dat wat echt is. Niet wat je bezit, maar wat je belichaamt. Niet wat je zegt, maar wat je bent. In de stilte van het niet-weten vond ik geen antwoorden, maar een thuiskomen in mezelf. Daar, waar het hart ademt zonder eisen. Waar liefde niet iets is dat je zoekt, maar iets dat stroomt — zonder richting, zonder reden. Daar begon mijn reis niet naar buiten, maar naar binnen. Naar eenvoud. Naar waarheid. Naar aanwezigheid.

Die dankbaarheid kwam niet als een les, maar als een trilling. Liefde voor mezelf groeide niet uit spiegels, maar uit stilte. Uit het ademhalen naast mijn hond. Uit de geur van nat hout en de eenvoud van het zijn.

Niet als antwoord. Maar als fluistering. Voor wie het wil horen.
Hier begint het pas, als je wil.

"Liefde begint daar waar verlangen eindigt."

Wat als je niets hoeft…

Geen richting, geen rol, geen naam.
Alleen jij — zittend in de stilte
waar bomen weten zonder te spreken,
waar de wind fluistert wie je bent
zonder je ooit te veranderen.

Wat als je al heel was,
nog voor je iets zocht?
En de wereld slechts een spiegel is
voor wie durft te kijken
zonder zich te vergeten?

Liefde is geen antwoord of belofte,
maar een aanwezigheid die blijft
wanneer alles om je heen verdwijnt.
Een herinnering
aan wie je altijd al was,
voor de ruis,
voor de rol,
voor al je dromen...