Mijn woorden dwalen vrij

 "Mijn woorden dwalen vrij, voor wie ze kan begrijpen en wil zien. Ze vinden hun weg, niet naar oren, maar naar harten die hen nodig hebben."

De Poorten van de Wilde Tuin

Er was eens een man die een tuin vol wilde dieren schiep, niet om ze te bezitten, maar om hun wezen te eren. Hij opende de poorten en zette een prijs: driehonderd gouden munten. Maar de wind bracht enkel stilte, geen voetstappen.

Hij verlaagde de prijs, en verlaagde opnieuw, tot de muntstukken nauwelijks nog telden. Toch bleef de tuin leeg.

Op een dag, luisterend naar de fluistering van de bomen, liet hij de poorten open zonder verwachting. Toen kwamen de mensen. Niet door een lokroep van winst, maar door de roep van iets ouds, iets wat ze vergeten waren.

Bij de ingang stond een spiegel, eenvoudig en ongekunsteld, weerspiegelend wie men werkelijk was. En zonder woorden sprak hij:

"Wat je hier ziet, is niet wat ik schenk, maar wat jij brengt."

Sommigen lachten, blij met hun eigen aanblik. Anderen schrokken, alsof de spiegel hen ontblootte. En weer anderen stonden stil, lang, zoekend naar iets wat ze dachten verloren te zijn.

Toen men de bijna magische tuin betrad en ze de dieren aanschouwden… ontstond er een diep begrip en stilte in de met magie gevulde tuin. Niet de tuin had hen opgewacht, maar zij hadden zichzelf hierheen geleid. Ze zagen niet zomaar dieren; ze zagen zielen, spiegels van de wereld waarin ze zelf wandelden.

Zonder dat iemand het vroeg, gaf men. Niet in geld of goed, maar in zorg. Water voor de vogels, zachte woorden voor de oude olifant, handen die hokken niet sloten, maar openmaakten. Liefde, niet om te bezitten, maar om te helen.

De man glimlachte warm en voldaan. Hij wist dat de tuin altijd al vrij was geweest. Niet omdat hij de prijs wegnam, maar omdat de ware waarde nooit in muntstukken had gelegen.

De spiegel weerspiegelde hen, zoals de tuin het leven weerspiegelde. En de poorten? Die waren er slechts als een herinnering—niet om binnen te komen, maar om te beseffen dat je nooit echt buiten stond.

"De waarde van wat je vindt, ligt niet in wat je ontvangt, maar in wat je bereid bent te zien."

Fluistering van de Spiegel

Niet de tuin opende zich,
maar jij, die binnentrad.
Niet de dieren toonden hun ziel,
maar jouw ogen die hen herkenden.

Geen poort hield jou tegen,
geen muntstuk kocht jouw pad.
Want wie zich herinnert waar hij thuishoort,
weet dat hij nooit echt buiten stond.