De Dans van het Onbegrijpelijke

 De Dans van het Onbegrijpelijke

Diep in de schaduw van mijn ziel,
komt een golf, geen water maar vuur.
Ze danst als een ongenode gast,
fluistert en brandt, zonder stuur...

Het is geen vijand, geen vriend,
maar een spiegel, ondoorgrond, onbemind.
Een kluwen van begrip en pijn,
waar ik mezelf hervind...

Haar klauwen zacht, dan scherp, dan weg,
trekken scheuren door mijn wezen.
Toch buig ik, fluisterend van troost,
want ze spreekt een taal die ik heb gelezen.
Ze neemt me mee, een eindeloze tocht,

waar woorden niet reiken, waar ik haar verwacht.
Waar ik voel, en voel, en voel,
tot ik niets meer weet, behalve hoe ze lacht.
Begrip is als een zijden draad,
waar ik langs balanceer in de nacht.

Pijn haar naald, door mijn huid, mijn hart..
En toch, hoe zacht is haar kracht.
Ze is geen vijand, noch een vriend,
maar een schaduw van wie ik ben.

Ik ontvang haar als een storm die breekt..
En mij opnieuw laat zien dat ik nog leef.