Verbondenheid

 Verbondenheid.

Wij mensen zijn het enige soort op aarde dat de tijd neemt om naar de zonsondergang te kijken. Geen ander wezen gaat zitten, stil, in verwondering, om de dans van het licht aan de horizon te aanschouwen. En toch zijn er nog steeds mensen die geloven dat wij geen onderdeel zijn van de natuur, dat we gemaakt zijn voor en door technologie. Maar de waarheid is dat wij onlosmakelijk verbonden zijn met alles om ons heen. Acht Biljoen mensen, elke dag opnieuw, die de schoonheid van de zon zien opkomen en haar licht in hun harten dragen.

Wij zijn niet afgesneden van de natuur; wij zijn natuur. Ons vermogen om lief te hebben, om te zijn, om schoonheid te ervaren, is geen willekeurige bijzaak—het is ons diepste wezen. En toch, in de wereld van vandaag, raken we steeds verder vervreemd van dat besef. De prikkels om ons heen worden steeds luider, de druk steeds groter. Steeds minder tijd om stil te staan, steeds minder ruimte om eenvoudigweg te zijn.

Vijftig jaar geleden waren mensen minder gestrest, liefdevoller, gelukkiger. Niet omdat het leven toen objectief eenvoudiger was, maar omdat de wereld minder veeleisend was in zijn verwachtingen. Tegenwoordig worden we geacht meer te doen, harder te werken, steeds productiever te zijn in een kapitalistisch systeem dat geen ruimte laat voor rust, verstilling en echte verbinding. En als je daar niet in meegaat, als je weigert je in dat systeem te laten vangen, word je al snel gezien als zwak, lui, een buitenstaander. De groepsdruk is immens, de controle subtiel maar dwingend.

Honderd jaar psychotherapie, en de wereld is er geen cent beter op geworden. Waarom? Omdat we geen therapie nodig hebben die ons leert hoe we nóg beter kunnen functioneren binnen een ongezond systeem. We hebben een terugkeer nodig naar iets wat veel ouder is dan psychologie, iets wat in ons ligt en ons altijd al heeft gedragen: verbondenheid.

Verbondenheid met de natuur. Met onszelf. Met elkaar.

Dit pad is geen massabeweging. Het is geen revolutie die op de voorpagina's van kranten verschijnt. Ware verandering gebeurt in stilte, in de diepte van het individu. Door zelfliefde leer ik dit aan hen die het willen leren, één op één, zonder lawaai, zonder strijd. Strijd lost niets op. Strijd is slechts een verstrikking in het systeem dat we proberen te ontstijgen.

Ik kies voor liefde. Voor schoonheid. Voor het zien van alles zoals het is—de duisternis én het licht, zonder erin te verzinken.

Wie dit pad wil bewandelen, Begint bij zichzelf. Stopt met vechten tegen de wereld en begint met zijn in de wereld. Zie de zonsopgang. Voel de wind. Wees stil. Maak je los van het idee dat je iets moet bewijzen. Laat de druk van productiviteit los. Verbind je met wie je werkelijk bent, en je zult ontdekken dat er niets ontbreekt.

De wereld is bedorven, maar ook prachtig. Wij kunnen kiezen waar we ons op richten. En in die keuze ligt de grootste vrijheid.

"De wereld dwingt je om te haasten, te strijden, te bewijzen. Maar de diepste waarheid schuilt in stilstand, in zien, in eenvoudigweg zijn. Daar begint ware liefde en vrijheid"

In de Stilte van het Zijn

De wereld raast, de tijd vliegt voort,
De stroom van leven, altijd in beweging,
Toch is er een plek, daar waar jij rust vindt,
Verweven met de aarde, de lucht, de regen.

In het zachte fluisteren van de wind,
Voel je de verbinding die er altijd al was.
Geen strijd, geen druk, geen wens om meer,
Gewoon zijn, zoals de zon op haar pad voorbijgaat.

Laat los, geef toe aan de stilte,
En ontdek wat in jou al leeft.
Het antwoord ligt niet in de strijd,
Maar in het zien, het voelen, het geven van liefde die je steeds opnieuw ontvangt.

De natuur roept ons, de zon verwarmt,
In het hart van alles ligt de waarheid…
Dat we niet los staan, niet apart,
Maar in de symfonie van het leven, samen, altijd.

In die stilte, daar vindt de liefde plaats,
In het rustige ademhalen van het zijn…
Ligt in de rust de kracht,
Die je bevrijdt.