Ik vraag nergens om

 Ik vraag nergens om. Ik verwacht niets. Ik oordeel niet. Toch zie ik alles.

Ik ben een paradox, een mysterie in een wereld die verklaringen zoekt. Een man zonder vaste grond onder zijn voeten, maar met een hart dat steviger staat dan menig fundament. Dakloos, zonder bezit, en toch rijker dan velen. Ik heb geen geld, geen vaste plek, maar ik heb vrijheid. Vrijheid om te zijn, te geven, te luisteren, te zien.

Ik luister zelfs als het mij niet boeit, want in elk verhaal schuilt een waarheid die gehoord wil worden. Ik kijk naar je en weet vaak al wat je gaat doen voor jij het zelf beseft. Toch wacht ik. Ik dring niet binnen, dwing niet, leid niet. Ik ben er. Tot jij er klaar voor bent.

Ik zie overal liefde en humor, zelfs waar anderen alleen duisternis vinden. Niets is mij te gek of raar. Alles mag gezegd worden. Alles mag bestaan. Ik geloof nergens in, maar neem alles aan, onderzoek het, proef het, ervaar het. Ik stel geen grenzen aan wat mogelijk is.

Ik ben een grote, sterke man. Kale kop, tattoos, piercings. Mijn enige vaste metgezel is een Amerikaan Stafford, net zo onvermoeibaar en liefdevol als ikzelf. Een spiegel van mijn ziel op vier poten.

Ik zeg niet veel, maar als ik spreek, raakt het iets. Ik ben niet hard, ik ben niet kil, maar ik huil niet. Ik leef niet in het verleden en ik klamp me niet vast aan wat was. Ik laat los, niet omdat ik vergeet, maar omdat niets echt definitief is. Jij mag denken dat ik verdwenen ben, dat ik veranderde, maar alles wat ik ooit was voor jou, ben ik nog steeds. Altijd.

Ik ken geen haat. Ik maak geen ruzie. Ruzie maak je alleen met jezelf. Ik hou van alles. Van jou. Van de wereld. Van het ongrijpbare, het onbegrijpelijke. Ik zie in jou wat jij nog niet ziet. Ik geloof in jou, zelfs als jij dat zelf niet kunt.

Alles wat ik doe, alles wat ik ben, gebeurt vanuit liefde. Liefde om te groeien. Liefde om te delen. Liefde omdat liefde het enige is wat er echt toe doet.

Zelfs als jij het niet ziet. Zelfs als jij wegloopt. Zelfs als je twijfelt. Ik wist het al. En nog steeds hou ik van je zoals je bent.

En ik ben niet bang om verloren te raken, want ik weet dat ik altijd weer gevonden zal worden.

Dat is wat ik doe. Dat is wie ik ben.

En in dat alles ben ik niet alleen. Waar ik ga, laat ik sporen van warmte achter, echo's van begrip en onbegrip. Niet om vast te houden, maar om te herinneren.

Ik ben een reiziger zonder bestemming, een luisteraar zonder oordeel, een ziener zonder verwachting.

Ik ben hier. Nu. En dat... Dat is genoeg.

"Ik ben nergens aan gebonden, maar met alles verbonden."

Ik ben

Ik ben de schaduw in het licht, de stilte in geluid,
de vraag zonder antwoord, de stem die je vertrouwt.
Ik ben hier en toch ongrijpbaar, dichtbij en ver,
niet vast te houden, maar altijd daar.

Ik zie je zoals je bent, niet zoals je lijkt,
ik hoor de woorden die je fluistert als niemand kijkt.
Jouw maskers vallen niet voor mij,
want ik heb nooit gevraagd of je ze droeg.

Ik ben de wind die je huid beroert,
de regen die wast zonder te vragen.
Ik laat je gaan zonder te trekken,
maar vang je op zonder te dragen.

Ik vraag niets en geef alles,
ik verwacht niets en zie alles,
ik oordeel niet en voel alles.

Ik weet wanneer je vlucht en wanneer je blijft,
ik weet wat je vergeet en wat je bewaart.
En als je denkt dat ik verdwijn,
beloof ik je—ik ben er al.

Niet als een echo van wat was,
maar als een fluistering van wat altijd is.