Handleiding van een leven

 Handleiding van een leven.

Ergens onderweg verloor ik de handleiding van het leven. Of misschien heb ik hem nooit gekregen. Wat ik wél kreeg, waren verwachtingen, deadlines en de illusie dat ik, als ik maar hard genoeg mijn best deed, op een dag iemand zou worden. Iemand groots, iemand belangrijks, iemand die 'het' had gemaakt. Maar hier sta ik dan... en wat ben ik geworden? Moe.

Het is een absurde grap als je erover nadenkt. We rennen, streven, bewijzen en ploeteren, allemaal in de hoop ergens te arriveren. Maar niemand vertelt je waar ‘ergens’ precies is. We doen alsof er een finishlijn is, maar als je goed kijkt, is er alleen maar een lopende band. En dus blijf je doorgaan, op zoek naar dat ongrijpbare moment waarop alles eindelijk klopt. Tot je opeens beseft: het klopt al. Niet omdat je er eindelijk ‘bent’, maar omdat je altijd al ergens was.

Misschien is dat waarom ik verlang naar een spirituele reis. Even losbreken uit dat eindeloze gerace. Een moment van bezinning, van diepe ademhalingen en nieuwe inzichten. Maar zelfs hier dient zich een aards probleem aan: wat trek ik aan? Want hoe pak je lichtheid in een koffer? Hoe kies je een outfit voor een bestemming die geen vaste vorm heeft? En is het überhaupt nodig? Misschien is spiritualiteit geen kwestie van de juiste kleding, maar van het afleggen van wat niet meer bij je past.

En dan is er nog dat vreemde fenomeen dat de wereld ons leert. We moeten eerst een examen doen en dan pas leren. We stampen feiten in ons hoofd, herhalen regels, vullen formulieren in en doen braaf wat er gevraagd wordt. Maar echt leren... echt leren gebeurt pas als je door het leven heen struikelt, als je je knieën openhaalt, als je door de regen fietst zonder regenjas en ontdekt dat je niet smelt. Het gebeurt in momenten van verwondering, in fouten, in lachen om je eigen serieuze plannen die toch anders lopen.

Leven is niet iets om te halen. Het is iets om te beleven. We hoeven geen versie van onszelf te worden die voldoet aan een onzichtbaar script. We zijn al compleet, zelfs als we moe zijn. Zelfs als we nog niet weten wat we aantrekken voor onze spirituele reis. Zelfs als we pas na het examen begrijpen waar de vraag over ging. Misschien is dát de grap van het leven. En als je erom kunt lachen, ben je al een heel eind op weg.

"Je hoeft niet te weten waar je heen gaat, zolang je maar bereid bent jezelf onderweg te ontmoeten."

Reizen zonder kaart

Je zoekt naar wegen, tast naar een pad,
maar verdwalen, dat is ook een richting…
Niet de bestemming tekent je reis,
maar de stappen die je zet in vertrouwen.

Door de wind fluistert de stilte wijs,
Terwijl je loopt, ontvouwt de wereld zich…
Niet omdat je weet waar je heen wil,
maar omdat je durft te zijn waar je bent.