Gevangen in de Klokkentoren

 Gevangen in de Klokkentoren

Ooit was ik een trouwe dienaar van de Grote Klok. Elke tik en elke tok dicteerden mijn bestaan. Ik was een wandelend uurwerk, met een klokje om mijn pols als ultieme symbool van gehoorzaamheid. Te laat komen? Onmogelijk. Te vroeg zijn? Een kunstige vorm. Ik wist de tijd zelfs zonder te kijken, alsof ik een geheime connectie had met de kosmische tandwielen van het universum.

Maar oh, wat een ondankbare meester is tijd. Altijd zeuren: “Ben je al onderweg?” “Waarom ben je er nog niet?” Zelfs in mijn slaap klopte hij op mijn deur: “Over zes uur gaat je wekker.” Tijd liet me nooit met rust, een stalker in de schaduw van mijn bestaan.

Tot die ene dag... de dag dat ik besloot de ketens van mijn polshorloge af te werpen. Geen klokken meer, geen alarmen, geen constante race tegen de wijzers. De Grote Klok keek me smalend aan, tikte spottend: “Dat hou je nooit vol.” Maar ik lachte.

De eerste dagen zonder tijd waren verwarrend. “Hoe laat is het?” vroegen mensen, alsof tijd een eeuwige metgezel moest blijven. “Geen idee,” antwoordde ik triomfantelijk. Soms stond ik te vroeg op, soms vergat ik te eten, en ja, heel soms stond ik midden in de nacht klaar om naar een afspraak te gaan. Chaos, jazeker. Maar wat een heerlijke chaos, vol zelfcontrole.

Langzaam ontdekte ik iets bijzonders: tijd is een illusie. Het bijzondere aan deze illusie is dat we haar allemaal herkennen. Toch lachen we haar weg zodra ze zich aandient, alsof ze ons niet raakt. Denk bijvoorbeeld eens aan momenten waarop je iets ontzettend leuks doet of onderneemt en de tijd lijkt te vliegen, bijvoorbeeld als je met een geliefde bent. Maar wanneer je datzelfde moment vult met iets waar je tegenop ziet, lijkt de tijd stil te staan. Het is een illusie die diep kan ingrijpen, ons humeur kan vertroebelen en ons gevangen kan houden.

De zon komt op, de zon gaat onder, en de rest is ruis. Vrijheid is wakker worden wanneer je lichaam het zegt. Vrijheid is lunchen om drie uur ’s middags en dan denken: Waarom niet?

De wereld? Die draait toch wel door, met of zonder mij op tijd. Natuurlijk, soms schraapt de maatschappij haar keel en wijst op de klok, alsof ik een verdwaalde leerling ben in de les van punctualiteit. Maar ik glimlach alleen maar en denk: Tijd is jullie probleem, niet het mijne.

Het is oké om soms buiten de lijntjes van tijd te kleuren. Vrijheid zit niet in het volgen van de klok, maar in het volgen van je hartslag, je intuïtie, je leven. Want uiteindelijk maakt het niet uit hoe laat het is. Het enige wat telt, is hoe vol je leeft in dat moment.

“Er is niets zo waardevol als tijd, we krijgen het allemaal in bruikleen. Laten we het toch niet te snel verbruiken en soms even stil staan om een momentje te genieten.”

“Time flies when you're having none.”

De Illusie van Tijd

Een wijzer glijdt, een tik verdwijnt,
Een dans die niets dan schijn verrijkt.
Geen meester, geen vriend, slechts een fluisterend spook,
Dat je vastbindt aan een eindeloos juk.

Ze noemen het uren, minuten, een wet,
Maar wat is tijd dan, als niemand het redt?
Wanneer momenten zich strekken, of juist verdwijnen,
Is tijd een illusie die wij allen verkwijnen.

De zon klimt op zonder klok in haar hand,
De maan verschijnt zonder enig verband.
Waarom dan buigen, waarom gehoorzamen?
Aan een schaduwspel dat niets kan omarmen.

Vrijheid leeft niet in een wijzertje rond,
Maar in het voelen waar tijd niet bestond.
In lachen dat vliegt, in wachten dat streelt,
In het nu dat jou zachtjes onthult en geneest.

Dus leg de klok neer, verbreek het akkoord,
Laat de tijd fluisteren, maar nooit meer als woord.
Leef in de golven, laat tijd vergaan,
Alleen het moment blijft echt bestaan.