Angst wil niet dat je vecht

 Angst wil niet dat je vecht — ze wil dat je luistert

Er is een misverstand ontstaan over angst. Alsof ze de vijand is. Alsof we haar moeten verslaan, temmen, negeren, onderdrukken. Maar angst is geen schaduw die ons wil verlammen. Ze is een boodschapper. Eentje die fluistert wat we nog niet durven voelen. Ze komt niet om ons te straffen. Ze komt omdat er iets in ons leeft dat bescherming zoekt. Iets dat ooit gekwetst werd. Iets dat vergeten is hoe liefdevol en veilig het ooit was.

Angst is niet koud. Ze is oud. Ze is de echo van een kind dat ooit alleen was in iets wat te groot voelde. En dat kind leeft nog steeds in ons lichaam, in onze adem, in onze ogen. We bouwen muren om haar heen, noemen het volwassenheid, controle, succes. Maar het kind weet: die muren beschermen niets. Ze houden enkel het licht buiten.

We denken dat we angst moeten overwinnen, omdat het ons zo geleerd is, maar misschien hoeven we haar enkel te omarmen. Zacht, helder, zonder oordeel. Niet om haar gelijk te geven, maar om haar te zien zoals ze werkelijk is: een deel van ons dat liefde nodig heeft. Niet nog meer controle. Niet nog meer afleiding. Maar aanwezigheid. Warmte. Zachtheid.

De wereld voedt onze angst als een kunststoffen plant — die glanst in het donker, maar nooit water krijgt en steeds stoffiger wordt. Alles roept: wees voorzichtig, wees alert, wees voorbereid. En beetje bij beetje worden we dat. We leren om risico’s te vermijden, gevoelens te over-analyseren, dromen uit te stellen. Toch, het lichaam weet de waarheid. Het lichaam weet dat het leven niet bedoeld is om beheerst te worden. Het is bedoeld om gevoeld te worden. Zelfs als dat betekent dat het soms pijn doet. Zelfs als dat betekent dat je soms mag huilen, verdwalen, vallen en weer opstaan.

Want weet je… echte vrijheid zit niet in de afwezigheid van angst, maar in je bereidheid om haar toe te laten — zonder haar je keuzes te laten dicteren. Ze mag er zijn, maar ze mag niet sturen. Dat is liefde… Een liefde die zegt: “Kom maar, ik hoor je, ik zie je. Maar je kies zelf.”

En dan, in dat moment, verandert alles. Angst wordt zachter. Ze wordt een verhaal dat eindelijk verteld mag worden. Een herinnering die ademt. Een trilling in je borst die niet langer roept om bescherming, maar om aandacht.

En ja, er zijn mensen, systemen, structuren die angst gebruiken om controle te houden. Die weten dat een bang mens een volgzaam mens is. Maar daar hoeven we niet in mee te gaan. We mogen wakker worden. Liefdevol. Niet met verzet, maar met bewustzijn. Met de ogen open en het hart zacht. Want niemand heeft macht over een mens die zijn angst kent, erkent, en liefheeft.
Die mensen zijn vrij.

En dat is precies waar angst je heen wil brengen — niet naar een kooi, maar naar de sleutel van zelfliefde en acceptatie.

“Angst is niet je vijand. Ze is het kind in jou dat zo graag gehoord wil worden.”

Wat Angst Vertelt

Ze kwam niet om mij tegen te houden,
Ze kwam om mij te herinneren…
aan iets ouds
zonder taal of gebaar…
Alleen gevoel.

Geen vijand,
maar een fluistering
uit de schaduw van verlangen,
een stem die vraagt
om niet te worden opgelost,
maar om stil erkend te worden.