Lange tijd dacht ik dat ik pas verder kon als ik erkenning kreeg

 Lange tijd dacht ik dat ik pas verder kon als ik erkenning kreeg.

Als mijn ex eindelijk zou zeggen:

“Je hebt gelijk.”

“Het spijt me.”

“Ik had dit nooit mogen doen.”

Dus bleef ik wachten.

Op excuses.

Op inzicht.

Op erkenning.

Maar die kwamen niet.

En hoe pijnlijk dat ook was, het werd uiteindelijk mijn bevrijding.

Want op de dag dat ik stopte met wachten op excuses, kreeg ik mijn kracht terug.

Ik besefte dat mijn herstel niet afhankelijk was van hun inzicht.

Mijn rust niet afhankelijk was van hun erkenning.

En mijn toekomst niet afhankelijk was van hun excuses.

Sommige mensen zullen nooit verantwoordelijkheid nemen voor wat ze hebben gedaan.

Dat betekent niet dat jij moet blijven wachten.

Misschien is dit jouw herinnering dat je verder mag.

Ook zonder excuses.

Ook zonder erkenning.

Ook zonder afsluitend gesprek.

Want jouw ervaring is echt.

Ook als zij dat nooit zullen toegeven.