ROUWEN IS ALS ROEIEN MET TWEE RIEMEN
ROUWEN IS ALS ROEIEN MET TWEE RIEMEN
Wanneer je een dier verliest van wie je ontzettend veel houdt, kan het voelen alsof je plotseling midden op een woelige zee terechtkomt.
Je vertrouwde wereld is veranderd.
Het mandje is leeg.
De geluidjes in huis zijn stilgevallen.
En ineens moet je verder in een leven waarin jouw dier niet meer naast je loopt.
Misschien voelt het alsof je in een klein bootje zit.
En om vooruit te kunnen, heb je twee riemen nodig.
De ene riem is de verliesgerichte riem.Met deze riem beweeg je dicht bij je verdriet.
Je huilt.
Je mist.
Je kijkt naar foto's.
Je luistert naar een liedje dat je aan je dier doet denken.
Je praat misschien nog hardop tegen hem of haar.
En soms kan een klein detail je ineens overspoelen.
Een lege mand.
Een speeltje.
Een geur.
Een plekje waar je dier altijd lag.
Op zulke momenten kan het voelen alsof je weer midden in de storm zit.
Maar weet…
Je bent niet terug bij het begin.
Je bent gewoon even dicht bij je gemis.
De andere riem is de herstelgerichte riem.Met deze riem probeer je het leven weer voorzichtig op te pakken.
Je gaat werken.
Je doet boodschappen.
Je spreekt af met iemand.
Je zorgt voor jezelf en misschien voor je andere dieren.
En misschien…
moet je op een dag zelfs weer lachen.
En dan kan er zomaar een schuldgevoel komen:
“Hoe kan ik nu lachen terwijl mijn dier er niet meer is?”
Maar weet je?
Lachen betekent niet dat je minder houdt.
Genieten betekent niet dat je vergeten bent.
Het betekent alleen dat je even met je andere riem roeit.
En tussen die twee riemen beweeg je voortdurend heen en weer.Het ene moment zit je diep in je verdriet.
Even later lukt het om een kop koffie te drinken en zelfs te glimlachen.
En daarna kan een foto, een geur of een herinnering je opnieuw raken.
Dat heen en weer bewegen…
dat Ćs rouwen.
Je hoeft niet voortdurend verdrietig te zijn om te bewijzen hoeveel je van je dier hield.
Sommige dagen roei je vooral met de verliesgerichte riem.
Andere dagen lukt de herstelgerichte riem wat beter.
En soms…
ben je gewoon ontzettend moe.
Dan wil je je riemen even neerleggen.
Ook dat mag.
Want rouwen vraagt ontzettend veel van je.
Het is niet alleen verdriet.
Het is leren leven met een werkelijkheid die je nooit zelf gekozen hebt.
Er bestaat geen juiste manier om te rouwen.
En er bestaat al helemaal geen stopwatch.
Of je nu veel huilt of bijna geen tranen hebt…
Of je voortdurend over je dier praat of liever stil bent…
Of je foto's iedere dag bekijkt of ze soms even niet kunt verdragen…
jouw rouw is van jou.
Geef jezelf de ruimte.
Langzaam leer je opnieuw roeien.
Niet naar een leven waarin je jouw dier vergeet.
Maar naar een leven waarin je de liefde voor jouw dier met je meedraagt.
Als kostbare bagage in jouw bootje.
En misschien zal het water nooit helemaal hetzelfde voelen als vroeger.
Maar op een dag merk je dat je weer wat verder kunt varen.
Met verdriet in je hart.
Met herinneringen in je hoofd.
En met een liefde die nergens naartoe hoeft…
omdat ze voor altijd bij jou blijft.
Reacties
Een reactie posten