Loslaten is helemaal niet zo makkelijk als mensen soms zeggen

 Loslaten is helemaal niet zo makkelijk als mensen soms zeggen

"Je moet het gewoon loslaten."

Volgens mij is dat één van de meest gegeven adviezen die er bestaat.

En eerlijk? Ook ik maak me daar weleens schuldig aan.

Vaak bedoelen we het goed. We willen iemand helpen. We willen dat iemand zich beter voelt. Maar als je midden in verdriet, pijn of teleurstelling zit, is "laat het los" vaak makkelijker gezegd dan gedaan.

Want als loslaten zo makkelijk was, dan had je het waarschijnlijk allang gedaan.

Je houdt niet vast omdat je dat leuk vindt.
Je houdt vast omdat iets je geraakt heeft.
Omdat het pijn doet.
Omdat je antwoorden zoekt.
Omdat je hoopt dat iets toch nog anders wordt.
Omdat je iemand mist.
Omdat je bang bent voor wat er gebeurt als je het echt loslaat.

Loslaten is niet doen alsof iets je niets meer doet.

Loslaten is niet vergeten.
Niet wegstoppen.
Niet doen alsof je er overheen bent.

Voor mij begint loslaten juist met erkennen wat er is.

Met jezelf toestaan verdrietig te zijn.
Boos te zijn.
Teleurgesteld te zijn.
Met voelen wat iets met je doet, zonder het weg te drukken.

Je mag huilen.
Je mag boos zijn.
Je mag schelden.
Je mag een keer heel hard roepen dat het oneerlijk is.

Ook dat is loslaten.

Want loslaten gaat niet alleen over verdergaan. Het gaat ook over jezelf de ruimte geven om te voelen wat gevoeld wil worden.

En hoe dat eruitziet, is voor iedereen anders.

De één praat er veel over.
De ander trekt zich juist even terug.
De één huilt veel.
De ander bijna niet.

Er is geen goede of verkeerde manier.

We leven in een wereld waarin alles snel moet. Ook verdriet. Ook verwerking. Ook herstel.

Maar sommige dingen hebben tijd nodig.

Sommige wonden genezen niet omdat je besluit dat het nu klaar moet zijn.
Die genezen omdat je jezelf de ruimte geeft om te voelen wat er gevoeld wil worden.

Ik denk dat loslaten daarom vaak verkeerd begrepen wordt.

Voor mij betekent loslaten niet dat iets verdwijnt.

Het betekent dat iets steeds minder grip op je krijgt.

Dat je er niet meer iedere dag, of misschien zelfs iedere minuut, mee bezig bent.
Dat je merkt dat het je minder raakt dan eerst.
Dat de emoties langzaam wat zachter worden.
Dat je erover kunt praten zonder dat je er volledig door overspoeld wordt.

Dat wil niet zeggen dat je er nooit meer iets van voelt.

Soms kan iets ineens weer even opvlammen.
Door een herinnering.
Een geur.
Een liedje.
Een bepaalde situatie.

Maar vaak merk je dan ook dat het minder heftig is dan voorheen. Dat je niet meer dagenlang blijft hangen in dat gevoel. Dat je het sneller kunt laten zijn en ook weer kunt laten gaan.

En op een dag betrap je jezelf erop dat je je schouders ophaalt bij iets waar je vroeger wakker van lag.

Niet omdat het nooit belangrijk is geweest.

Maar omdat het niet langer de baas is over jouw gevoelens, gedachten of leven.

Dat is voor mij loslaten.

En dat gaat meestal niet in één keer.

We dragen allemaal dingen met ons mee.
Verlies.
Verdriet.
Teleurstellingen.
Mensen die we missen.
Dromen die niet zijn uitgekomen.

Loslaten betekent niet dat die dingen nooit meer bestaan.

Het betekent dat je leert ze mee te dragen zonder dat ze je blijven tegenhouden.

Dus als er iets is wat je nog niet hebt kunnen loslaten, wees dan niet te streng voor jezelf.

Misschien houd je niet vast.

Misschien ben je gewoon aan het leren hoe je ermee verder kunt leven.