Een onzichtbaar gemis

 Een onzichtbaar gemis

Er ligt een schaduw over mijn dagen,
een stilte die maar niet went.
Ik blijf mezelf de vragen stellen,
omdat ik je stem zo mis, elk moment.
Je groeit op buiten mijn gezichtskring,
een leven waar ik geen deel van uitmaak.
Het doet zo'n pijn om te beseffen,
hoe hard de afstand mij raakt.
Mijn armen blijven leeg en wachten,
op een knuffel die nu niet komen mag.
Ik draag je mee in mijn gedachten,
met een traan en een diepe zucht, elke dag.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster