Een onzichtbaar gemis
Een onzichtbaar gemis
Er ligt een schaduw over mijn dagen,
een stilte die maar niet went.
Ik blijf mezelf de vragen stellen,
omdat ik je stem zo mis, elk moment.
een stilte die maar niet went.
Ik blijf mezelf de vragen stellen,
omdat ik je stem zo mis, elk moment.
Je groeit op buiten mijn gezichtskring,
een leven waar ik geen deel van uitmaak.
Het doet zo'n pijn om te beseffen,
hoe hard de afstand mij raakt.
een leven waar ik geen deel van uitmaak.
Het doet zo'n pijn om te beseffen,
hoe hard de afstand mij raakt.
Mijn armen blijven leeg en wachten,
op een knuffel die nu niet komen mag.
Ik draag je mee in mijn gedachten,
met een traan en een diepe zucht, elke dag.
op een knuffel die nu niet komen mag.
Ik draag je mee in mijn gedachten,
met een traan en een diepe zucht, elke dag.
Reacties
Een reactie posten