De pijn van het niet-weten

 De pijn van het niet-weten

Het ergste is de onzekerheid,
het niet weten hoe het met je gaat.
Of je lacht, of je soms huilt,
wie er nu dicht naast je staat.
Ik mis de alledaagse dingen,
je stem aan de telefoon, je hand in de mijne.
Het voelt alsof er een stuk uit mijn ziel is gerukt,
een wond die maar niet wil helen.
Je leeft en beweegt in deze wereld,
zo dichtbij en toch onbereikbaar ver.
Ik zoek je in de wolken overdag,
en 's nachts in de verste ster.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster