Het was maar

 “Het was maar een hond…”

“Het was maar een poes…”
“Het was maar een konijn…”
“Het was maar een cavia…”
“Het was maar een parkiet…”
“Het was maar een paard…”

Misschien heb je die woorden zelf ooit gehoord.

Maar wie dat zegt, begrijpt niet hoeveel liefde, tijd, zorg, herinneringen en mooie momenten er schuilgaan achter dat ene woordje: maar.

Want het was niet maar een hond.
Het was jouw maatje.

Het was niet maar een poes.
Het was degene die zich 's avonds tegen je aan nestelde.

Het was niet maar een konijn.
Het was een klein leven dat deel uitmaakte van jouw dagelijks leven.

Het was niet maar een cavia.
Het was een vertrouwd geluidje waar je iedere dag naar uitkeek.

Het was niet maar een parkiet.
Het was een klein vriendje dat met zijn aanwezigheid je huis vulde.

Het was niet maar een paard.
Het was een bijzondere verbinding, vertrouwen en een vriendschap die moeilijk in woorden te vatten is.

En misschien was het voor iemand anders “maar een dier”…

Maar voor jou was het zoveel meer.

Het was degene die er was op dagen dat het leven zwaar voelde.
Die je aan het lachen maakte wanneer je verdrietig was.
Die je nodig had, en die jou nodig had.

Een dier leert ons liefde zonder voorwaarden.
Vertrouwen. Geduld. Zorgzaamheid.
Het haalt ons uit ons hoofd en brengt ons terug naar het moment.

Door hen staan we op wanneer we liever blijven liggen.
Gaan we naar buiten wanneer het regent.
Lachen we op dagen waarop dat even moeilijk is.
En kijken we vooruit, omdat er iemand op ons wacht.

En wanneer dat kleine, grote, zachte of ondeugende maatje op een dag niet meer naast je is, blijft de liefde bestaan.

Want een leven samen verdwijnt niet omdat een hart stopt met kloppen.

Het was nooit “maar” een dier.

Het was liefde.
Het was verbondenheid.
Het was een stukje van je dagelijks leven.
Het was familie.
Het was een stukje van je hart.

En misschien… als iemand zegt:

“Het was toch maar een …?”

glimlach dan maar.

Ze begrijpen het gewoon niet.