Een oma schreef

 Een oma schreef.... Ben een vrouw van 61, groot gebracht door ouders die ons bij familieleden weg hield.

Kort heb ik een oma gehad, leek op haar, had ook haar karakter zeiden mijn ouders.
Vond haar eigenlijk heel lief, maar ja, was nog maat een klein meisje, heb haar kort gekend..
Er waren nog een oom en tante met neven en nichten maar ook die werden uit ons leven gehouden.
Als kind weet je niet beter, dan dat je ouders boos zijn op hun, je groeit op..
Ben altijd het buitenbeentje geweest want ik leek te veel op haar... mijn oma.
Geen fijne jeugd thuis, op straat wel, veel buurtgenoten, altijd plezier..

Thuis was het soms ook gezellig maar meer als er andere mensen kwamen....
Mijn moeder werd ziek en ik als dochter voelde zeer zeker de plicht om er te zijn voor haar, deed ik ook met liefde.
Was jong toen ik op mijzelf ging wonen en kinderen kreeg.
Ineens had ik een moeder die was trots om oma te worden!
Maar niet voor lang.......
Mijn vader leed een dubbelleven, hield van veel andere vrouwen,ik had dit door, daardoor werd ik echt verbannen.....niets wat ik deed was goed!
Werd veel geslagen en vernederd door hem in mijn jeugd, begreep niet waarom.
Dat was ook de reden waarom ik jong trouwde......

Op een dag barste een ruzie los..
Er waren geheimen van mijn vader uitgekomen en alleen ik had die begrepen, dus ik had die veroorzaakt!
Heb afstand genomen .. heel veel jaren later hoorde ik dat mijn moeder overleden was.

Twee jaar later kwam mijn vader weer in mijn leven. Had de moed om hem te confronteren met hetgeen hij mij aan gedaan had. Hij bekende schuld en vroeg vergeving, erkende zelfs dat ik misbruikt was in mijn jeugd Maar onmachtig door wat hij zelf hadmee gemaakt.
Geloof me het was een hel!
In mijn tijd was mijn huisarts op de hoogte.
Ben nog paar jaar met hem mn vader in contact gebleven tot dat hij mij enorm vernederde, wilde hem nooit meer zien.
Een week later stierf hij.....

Nu jaren later kom ik in kontakt met een familielid, er worden veel problemen van toen besproken en komt er uit waarom er geen kontakt meer was.
Alles wat ik gedacht en geweten heb als klein kind komt uit. Mijn gevoel altijd is altijd goed geweest.
Nu ik zelf moeder ben, van kinderen en kleinkinderen... en ja die zie ik ook niet.. de geschiedenis herhaalt zich!
Waarom?.... heb altijd eerlijk, over mijn leven verteld, ja, ze wisten waarom opa en oma hun ook vertrapt hadden, destijds.
Maar er gebeurde veel meer, hun vader, mijn man werd ziek, lieten ons alleen.
Hun vader is overleden zonder hun kleinkinderen nog een keer te hebben mogen zien, wat een ongelooflijke pijn heeft dat gedaan.....!
Ouders kunnen hun kinderen voor hun leven lang beschadigen, hun kinderen als wapens gebruiken.
Besef nu pas goed, dat ik slachtoffer was van ouders die veel te verbergen hadden.
Maar dat ik nu ouder ben van mijn kinderen die ik altijd vertelde wat er afspeelde.....maar daardoor dus ook fouten gemaakt heb.
We leven in een wereld waar waarheid voor de één een leugen is en voor de ander waarheid.
Maar de strijd gaat tussen ons en niet via de kinderen/kleinkinderen...

Mijn onzekerheid en onrust is veroorzaakt door leugens. Moet daar mee leven tot aan m'n dood. Maar anderzijds moeten zij dat ook...

Praat met elkaar, veroordeel elkaar niet..
Blijf als oma of opa een schrift bijhouden voor je kleinkinderen, die de dupe zijn van deze strijd want eens willen ze weten aan wie het lag...
Maar kleinkinderen zijn niet de schuldige, dat moeten ze weten voor de rest van hun leven....zonder met vragen te blijven zitten.
Vul ze nu in.......met jullie eigen woorden .