Er zijn dagen dat de zon niet schijnt

 Er zijn dagen dat de zon niet schijnt,

maar dat betekent niet dat ze verdwenen is.
Ze rust gewoon even achter de wolken,
zoals ook jij soms rust achter je glimlach.

Toch klopt daarbinnen iets krachtigs.
Een hart dat weet wat het wil.
Een ziel die herinnert wie ze is.
En een vuur dat nooit dooft — ook niet als het zachtjes smeult.

Ik kies ervoor om het leven niet te bevechten,
maar te omhelzen.
Met open armen, en een tikkeltje lef.
Want wat je omarmt, keert zich niet langer tegen je.

Ik hoef geen held te zijn.
Geen wijze. Geen wonderdoener.
Alleen een mens die leeft met het hart vooruit.
En die zich verwondert —
over de liefde die zomaar in de regen komt lopen,
de stilte die soms meer zegt dan duizend woorden,
en de eenvoud waarmee het leven toch steeds weer klopt.


Dus vandaag — gewoon vandaag —
adem ik het leven in,
en fluister ik zacht:
“Dank je wel… dat ik er mag zijn. Precies zoals ik ben.”