De vonk in het Hart

 De vonk in het Hart

In het begin was er enkel Licht. Niet het licht dat de ogen zien, maar het Licht dat de ziel herkent — het Licht van Eenheid, van Bron, van Zijn.

Uit dat Ene kwam de veelheid voort, als druppels uit een oceaan. Elk mens draagt in zich een vonk van dat oorspronkelijke Licht. Een nitzotz, een herinnering aan de Eeuwige die in alles leeft.

Maar de wereld verbergt soms die vonk. De drukte, de pijn, het ego... ze bouwen schillen rond het innerlijk vuur. Toch blijft dat vuur branden. Stil. Geduldig. Wachtend op herkenning.

Wanneer jij liefhebt, vergeeft, luistert, dankt of stil bent — dan breekt het Licht weer door. Dan keer je terug, zonder reizen, naar de Ene. Dat is teshoeva: geen schuld, maar thuiskomen in jezelf.

De wereld is geen vergissing, maar een mysterie. Elk moment is een deur naar het Hogere. Elk mens is een spiegel van het Goddelijke. En elke dag roept jou: “Word wakker, lichtdrager. Herinner wie je bent.”

Niet alles moet je begrijpen. Maar alles kan je liefhebben.