Er komt een dag

 Er komt een dag — misschien is het vandaag, misschien morgen — dat je wakker wordt en het voelt anders. Niet ineens perfect. Niet alsof er een regenboog boven je bed hangt en een engel je koffie komt brengen (hoewel… geef het tijd). Maar anders. Iets zachter. Alsof je hoofd, dat altijd maar draaide als een wasmachine op de snelste stand, een tikje rustiger is geworden.

Wat niemand je vertelt, is dat het werk dat je doet om je hersenen opnieuw te programmeren – dat innerlijke verbouwen van je ziel – net zo zwaar is als een huis renoveren… terwijl je er nog in woont. Alles trilt, rommelt en af en toe denk je: “Wie heeft dit ooit een goed idee gevonden?” En toch doe je door. Met trillende handen en een hoopje hoop in je borst.

Want weet je? Zegeningen bestaan. Ze zijn er. Soms vermomd als een kopje thee dat precies op het juiste moment komt. Of als een lach van een vreemde, een liedje dat net dat ene snaartje raakt, of een herinnering die ineens niet meer pijn doet, maar je zachtjes aankijkt en zegt: “Dank je wel dat je me niet vergeten bent.”

Goede mensen bestaan. Niet altijd in witte gewaden met een halo, maar soms gewoon in joggingbroek, met kruimels op hun trui en een hart dat oplicht als ze aan je denken. Je herkent ze aan hoe je je voelt als je bij hen bent: gezien. Gehoord. Niet meer zo alleen.

En een zachter leven? Dat bestaat ook. Misschien niet als een voortdurend sprookje, maar wel als een plek waar het oké is om moe te zijn, om te lachen, om te huilen, om opnieuw te beginnen. Steeds weer. Net zo lang tot zachtheid je nieuwe gewoonte wordt. En je je afvraagt waarom je ooit dacht dat je hard moest zijn om te overleven.

Laat het gebeuren.
Zet het raam van je hart op een kier.
Wie weet wat er binnenwaait.