Wanneer je opgroeit met een ouder die jouw zelfstandigheid, gevoelens of persoonlijkheid voortdurend bekritiseert

 Wanneer je opgroeit met een ouder die jouw zelfstandigheid, gevoelens of persoonlijkheid voortdurend bekritiseert, kan het moeilijk worden om te ontdekken wie je werkelijk bent. In plaats van je aangemoedigd te voelen om jezelf te ontwikkelen, leer je misschien dat bepaalde kanten van je persoonlijkheid ongewenst zijn. Je spontaniteit wordt als ongehoorzaamheid bestempeld, je grenzen worden gezien als disrespect en je eigen mening wordt behandeld alsof je daarmee iemand tekortdoet.

Bij ouders met sterk narcistische trekken kan de behoefte aan controle soms zwaarder wegen dan de emotionele behoeften van hun kind. Een kind dat zelfstandig denkt, vragen stelt of niet langer aan alle verwachtingen voldoet, kan daardoor worden geconfronteerd met afwijzing, schuldgevoelens of vernederende opmerkingen. Na verloop van tijd kan het kind de kritiek gaan geloven en eigenschappen onderdrukken die juist bij zijn of haar identiteit horen.

Het pijnlijke is dat deze patronen niet altijd verdwijnen wanneer je volwassen wordt. Misschien twijfel je nog steeds aan je beslissingen, voel je je schuldig wanneer je voor jezelf kiest of probeer je bepaalde kanten van jezelf te verbergen om anderen tevreden te houden. Je kunt zelfs afwijzen wat je ooit juist bijzonder, creatief of onafhankelijk maakte.

Maar je hoeft jezelf niet kleiner te maken om de goedkeuring van anderen te verdienen. Je eigen mening hebben, grenzen stellen en zelfstandig keuzes maken zijn geen tekortkomingen. Het zijn onderdelen van een gezonde identiteit.

Herstel begint wanneer je onderscheid leert maken tussen de overtuigingen die je zijn aangeleerd en wie je werkelijk bent. Je mag opnieuw ontdekken wat je leuk vindt, wat je belangrijk vindt en welke waarden bij jou passen.

Je hoeft de versie van jezelf die anderen probeerden te controleren niet langer te verloochenen om liefde te verdienen.