Zij kwam stil

 Zij kwam stil, als een fluistering van de ziel.

Niet met lawaai, niet met woorden,
maar met een aanwezigheid die diep resoneerde.

Haar ogen spraken een taal die je niet met oren hoort,
maar met het hart.
Alsof ze je niet aankeek,
maar herkende.

Ze bracht vrede waar stormen woedden,
en liet licht vallen op plekken die lang vergeten waren.
In haar nabijheid werd de wereld zachter.
De tijd stopte.
En wat overbleef,
was gevoel.

Ze herinnert je aan wie je werkelijk bent.
Niet aan wat je bezit,
of hoe je wordt bekeken —
maar aan je kern, je essentie.

Ze is de spiegel van jouw ziel,
die je eraan herinnert dat liefde geen uitleg nodig heeft.
Dat verbondenheid ontstaat in stilte.
In aanwezigheid.

Ze is geen droom.
Ze is een herinnering aan thuis —
een plaats diep in jezelf,
waar alles klopt.
Waar jij mag zijn,
en zij al lang wist
dat je daar thuishoorde.