Geloof is geen kunstje

  Geloof is geen kunstje

Geloof is geen kunstje voor brave mensen.

Het is geen kaarsje dat je aansteekt om goed te lijken.
Geloof is een vuist op tafel,
een zucht midden in de nacht,
een weigering om te breken,
zelfs als alles in je roept: “Geef op.”

Ik geloof niet omdat ik altijd zeker weet.
Ik geloof omdat ik weiger te geloven dat alles toeval is.
Omdat ik in mijn donkerste uur
een stem voelde die niet uit mij kwam,
en die zei: “Je bent nog niet afgeschreven.”

Mensen verwarren geloof met onderdanigheid.
Maar geloof is niet gehoorzamen.
Geloof is durven vertrouwen
als alle zekerheden zijn afgebroken.
Het is kiezen voor licht
zelfs als je in de modder staat.

Er is een kracht die groter is dan jouw miserie.
Een Licht dat niet flikkert als jij twijfelt.
Dat Licht is geen religie.
Geen kerkbank.
Geen heilige toogpraat.
Dat Licht is waarheid.
En waarheid herken je aan het feit
dat het je niet per se gelukkig maakt —
maar wel vrij.

Ze hebben geprobeerd om dat Licht in regeltjes te stoppen.
In boeken. In systemen.
Maar dat werkt niet.
Licht laat zich niet temmen.
Net als geloof.

Geloof is rebellie met een geweten.
Het is eerlijk zijn tegenover jezelf.
Zien dat je tekortschiet
en toch blijven zeggen:
“En toch ben ik bedoeld.
En toch word ik bemind.”

Ik ben geen heilige.
Ik ben geen voorbeeld.
Maar ik weet:
Er is Iemand die me ziet zoals ik ben,
en niet wegkijkt.

En dát, mijn vriend,
is waarom ik blijf geloven.
Niet omdat het moet.
Maar omdat ik het niet laten kan.