Het geschenk van zelfliefde

 Het geschenk van zelfliefde…

Veel mensen zoeken liefde buiten zichzelf, alsof het iets is dat alleen een ander hen kan geven. Ze hopen dat een partner hen zal aanvullen, hun leegtes zal vullen en hen compleet zal maken. Maar wanneer de partner iets doet wat niet in hun verwachtingen past, worden ze vaak diep gekwetst en raken ze uit balans. Dit komt omdat hun gevoel van waarde en geluk aan een ander is vastgeklampt.

In zo’n relatie wordt liefde een vorm van afhankelijkheid, een ruil van verwachtingen. In plaats van vrij te kunnen zijn om jezelf te zijn, groeit de angst om de ander te verliezen of teleurgesteld te raken. Zo sluipt er een soort dwang in de relatie: de ander moet *iets* voor ons zijn, anders verliezen we onszelf. Liefde wordt dan geen geschenk, maar een behoefte die gevuld moet worden, een last die gedragen moet worden.

Echte liefde, liefde die bevrijdt, begint bij onszelf. Wanneer we leren om ons eigen gezelschap te waarderen, om onze eigen unieke licht en schaduw te omarmen, ontstaat er een ruimte waarin we onszelf compleet voelen. Die zelfliefde is geen egoïsme; het is de kern van innerlijke rust en vrijheid. Vanuit deze plek van zelfliefde ben je niet meer afhankelijk van de liefde van een ander om heel te zijn.
Een relatie kan dan een verrijking worden, geen noodzaak. Partners kunnen elkaar liefhebben zonder elkaar te hoeven beheersen of vast te houden. In plaats van een kooi, wordt de relatie een ruimte om te groeien, te delen, en samen te bloeien.

Zelfliefde is een geschenk dat we onszelf en de mensen om ons heen kunnen geven. Het maakt ons stabieler, liefdevoller en vrijgeviger in onze relaties. Wanneer we onszelf werkelijk liefhebben, kunnen we de ander werkelijk liefhebben zonder verwachtingen, zonder dwang, maar gewoon om wie ze zijn…

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster