Er leefde een vrouw alleen in stilte ergens in een klein huisje midden in de natuur

 Er leefde een vrouw alleen in stilte ergens in een klein huisje midden in de natuur.

Op een dag kreeg ze bezoek van een paar mensen.
Nieuwsgierig vroegen ze haar wat voor nut het leven in stilte had.
De vrouw, die net een emmer water haalde uit een diepe waterbron, stopte haar werkzaamheden en zei: ‘Kijk eens in de bron. Wat zien jullie?’

De mensen tuurden naar het water en zeiden: ‘We zien helemaal niets.’
Enige tijd later herhaalde de vrouw haar vraag.
‘Kijk weer in de bron. Wat zien jullie nu?’
De mensen keken weer en zeiden opgetogen: ‘We kunnen in de weerspiegeling onszelf zien!’

‘Dat is de kracht van de stilte,’ legde de vrouw uit.
‘Ik was water aan het putten en daarom was het water onrustig.
Nu is het rustig en kunnen jullie jezelf zien.
De stilte zorgt ervoor dat je jezelf kunt zien.
Maar blijf nog even hier wachten.’

Enige tijd later zei de vrouw weer: ‘Kijk nu nog een keertje in de bron. Wat zien jullie nu?’ De bezoekers tuurden naar de bron en riepen uit: ‘Nu zien we de stenen op de bodem van de bron!’
‘Juist,’ beaamde de vrouw, ‘als je maar lang genoeg wacht en opgaat in stilte, kun je de bodem of de basis van alles aanschouwen…