Waar je hart is, daar straalt je licht

 Waar je hart is, daar straalt je licht

Zo zei de Meester: Verzamel geen vergankelijke schatten op aarde, want motten vreten ze weg, tijd maakt ze broos, en dieven kunnen ze stelen. Maar verzamel schatten in de hemel – in je ziel, je daden, je liefde – want die zijn veilig voor verval. Waar jouw schat is, daar zal ook je hart zijn.

Het oog is de lamp van het lichaam. Als je blik helder is, straalt er licht in je hele wezen. Maar als je blik troebel is, vol angst of oordeel, dan wordt ook je binnenste verduisterd. Als zelfs je innerlijk licht verduisterd raakt, hoe diep wordt dan die duisternis?

Daarom is waakzaamheid nodig – niet uit angst, maar uit liefdevolle aandacht. Nuchterheid van geest en hart zuivert het bewustzijn. Dan wordt het donker langzaam verjaagd door een licht dat niet van deze wereld is, maar dat diep vanbinnen ontstaat.

Wie ooit dat innerlijke licht heeft geproefd, weet: het maakt de ziel hongerig naar meer. Het is een licht dat niet uitgelegd kan worden in woorden, alleen ervaren. Het trekt je, zoals de zon de ogen trekt, en het raakt je hart als een zachte wond die je nooit meer vergeet.

Soms lijkt de weg naar dat licht zwaar, als rook in de ogen. Maar zelfs de rook laat ons beseffen dat er vuur is – warmte, waarheid, leven. Wie blijft kijken, wie bidt, wie herinnert… zal het Licht vinden. En met dat Licht komt vreugde.

Want het grootste is vaak verborgen in het eenvoudigste. In stilte. In het gewone. In liefdevolle aandacht. En daar, in dat stille weten, openbaart zich het ware schat: het Licht zelf.