Ergens is een plek

 

 Ergens is een plek waar je niets hoeft te bewijzen.

Waar je niet gelooft om gelijk te hebben,
maar gelooft om dicht bij iets echts te blijven.
Een plek waar je even stilstaat,
niet om te stoppen,
maar om te voelen of je nog klopt met jezelf.

Want wie luistert naar het leven,
hoort geen harde stem.
Maar een fluistering.
Een vermoeden.
Een zacht aandringen: “Blijf nabij. Wees eenvoudig. Wees eerlijk.”

 Het diepe ligt niet ver.
Het woont achter je adem.
In het ogenblik tussen in- en uitademen.
Daar waar je niets meer nodig hebt.
En alles al goed is.

Geen grote woorden.
Geen strijd.
Alleen dat stille vertrouwen:
dat je gedragen wordt, zelfs als je dat niet kunt uitleggen.

 Misschien is dát wel geloof.
Geen overtuiging.
Maar een soort innerlijk weten,
dat het Licht je nooit loslaat,
ook als jij het even niet ziet.