Wanneer je zelden steun of erkenning kreeg

 Wanneer je zelden steun of erkenning kreeg,

leerde je al vroeg om jezelf te dragen.

Niet omdat je dat wilde,

maar omdat er niemand was

die het écht met je meedroeg.

Je leerde sterk zijn.

Doorzetten.

Niet te veel voelen.

Niet te veel vragen.

Misschien werd je gevoelig voor afwijzing.

Of juist heel zelfstandig.

Misschien ging je twijfelen aan je eigen gevoel,

of zocht je bevestiging buiten jezelf.

Dat zijn geen persoonlijkheidskenmerken.

Dat zijn aanpassingen.

Een kind dat geen erkenning krijgt,

leert niet: “dit was te weinig voor mij.”

Het leert: “ik ben te veel, of niet genoeg.”

En dat echoot vaak door in relaties, werk en zelfbeeld.

Niet zichtbaar, maar wel voelbaar.

Heling begint wanneer je stopt met jezelf verwijten

dat je het alleen deed.

Want alleen doen was ooit de enige optie.

Vandaag mag je leren

dat je niet alles hoeft te dragen.

Dat jouw ervaring ertoe doet.

En dat steun ontvangen geen zwakte is.