Liefde voelt zelden nieuw

 Liefde voelt zelden nieuw.

Ze voelt herkenbaar.

En net daarin schuilt vaak de verwarring.

We denken dat we “gewoon pech hebben in relaties”.

Dat we telkens op dezelfde soort partner vallen.

Dat het toeval is, of een gebrek aan keuze.

Maar liefde zoekt zelden wat goed voor ons is.

Liefde zoekt wat bekend voelt voor het zenuwstelsel.

Wat lijkt op thuis.

Zelfs als dat thuis onveilig was.

We worden niet verliefd op wie ons heelt,

maar op wie onbewust onze oude wonden activeert.

Niet om ons te straffen,

maar omdat dat de plek is

waar ooit iets onafgemaakt bleef.

Als je geleerd hebt dat liefde afstand is,

zal nabijheid je onrustig maken

en afstand vertrouwd aanvoelen.

Als je geleerd hebt dat je moest vechten

voor aandacht of erkenning,

zal rust al snel leeg aanvoelen

en intensiteit als liefde worden ervaren.

Als je liefde kende

als iets onvoorspelbaars of verwarrends,

zal stabiliteit vreemd voelen

en chaos vertrouwd.

Dat betekent niet dat je fout kiest.

Het betekent dat je lichaam

nog steeds zoekt naar een kans

om het oude verhaal te herschrijven.

Maar zolang de wond onbewust blijft,

wordt de herhaling pijnlijk.

Niet omdat liefde wreed is,

maar omdat ze je brengt

naar precies die plek

waar heling nog niet heeft kunnen landen.

Daarom vraagt heling in relaties

niet om een andere partner,

maar om een andere relatie met jezelf.

Met je grenzen.

Je lichaam.

Je zenuwstelsel.

Je oude pijn.

Wanneer je leert voelen

wat er werkelijk geraakt wordt,

hoef je het niet langer uit te spelen.

Dan ontstaat er ruimte

voor een ander soort liefde.

Niet gebaseerd op herkenning van pijn,

maar op herkenning van veiligheid.

En dat voelt in het begin vaak… onwennig.

Rustig.

Minder intens.

Maar diep voedend.

Je hoeft dit niet te forceren.

Je hoeft niets los te laten vandaag.

Alleen te herkennen

dat liefde je niets wil aandoen.

Ze wijst je de weg

naar waar je nog zachtheid nodig hebt.