Je merkt het meestal pas achteraf

 Je merkt het meestal pas achteraf.

Die felle reactie op iets kleins. Die knoop in je maag bij een simpele vraag. Dat gevoel van compleet overweldigd zijn door iets dat eigenlijk niet zo groot was.
Dat is geen overdreven reageren. Dat is een jong deel van jou dat aan het woord komt.
Innerlijk kind werk is niet iets wat je één keer doet en dan is het klaar. Het is een oefening die je telkens opnieuw herhaalt, in het moment zelf.
Pauzeren. Een hand op je hart. Een adem. Herkennen wat er gebeurt, zonder oordeel.
Je hoeft niets op te lossen. Je hoeft er alleen even bij te zijn.
Dat kleine gebaar, keer op keer herhaald, is wat je zenuwstelsel stap voor stap leert dat het veilig is om te voelen.
Waar in jouw dag zou zo'n pauze vandaag kunnen passen?

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster