Wat gebeurt er toch met onze kinderen

 Wat gebeurt er toch met onze kinderen in het algemeen.

Ik lees hier ook vreselijke verhalen.
Waarom?

Ik ben 68 jaar
Moeder van 2 volwassen zonen en 2 schoondochters.
Oma van 3 kleinkinderen.
1 zoon woont met vrouw en kind in buitenland
Andere zoon woont met vrouw en 2 kinderen in de stad, niet ver bij mij vandaan.
Vanaf de geboorte heb ik op de 2 kleinkinderen in Nederland gepast.Een keer in de week, vaste oppasdag.
Ik werkte nog 3 dagen, ging 1 dag naar de kleintjes en dan was ik wel uitgeteld,maar had intens genoten.
Mijn man en ik boden hulp waar nodig was. Financieel, of anderszins.
We hadden een normale verhouding met de kinderen.

Tot voor een jaar........
Mijn man ik hadden wat problemen en zijn tijdelijk een tijdje uit elkaar geweest. Dit hebben we met de kinderen gedeeld.
Achteraf hadden ze dat liever niet geweten.
Vanaf toen was het mis.
Er kwamen verwijten en vooral mijn man was niet meer welkom.
Langzaamaan sloop er een verwijdering in en volgden er nare gesprekken.

Voorlopig wil mijn zoon rust, wat betekent dat hij ons even niet meer kan hebben. Schoondochter is onbereikbaar en heb ik al een jaar lang niet meer gesproken.
Dat alles tot daaraan toe...... maar de kindjes!
Ik kende ze door en door en had een grote vertrouwensband met hen. Ik genoot van die twee.
Ik zie ze niet meer en als ik ze wil zien willen de ouders niet dat ik alleen met ze ben.

Er is iets grandioos mis gegaan, maar erover praten lukt niet.
Wij gissen naar het waarom.
Hebben we iets verkeerds gedaan?
Is er ergens iets voor gevallen?
De gekste zaken vliegen door je hoofd.

Met mij/ons gaat het slecht.
Door het wantrouwen dat we voelen, is onze zelfverzekerdheid verdwenen.
Door het aan de kant zetten van ons na al die jaren van inzet, groeit er ook woede
Door het niet meer contact hebben met de kleintjes, groeit ons verdriet naar fysieke pijn.
Slapen gaat in fases.

We komen de deur niet meer uit
Andere mensen ontlopen we (misschien uit schaamte? Of wat moet een ander hiermee?)
Gelukkig knuffelen we elkaar veel en zorgen we een beetje voor elkaar.
We zijn gewoon in elkaar geklapt en zijn een beetje aan het overleven.

Dit verhaal gaat niet om medelijden of begrip. Ik vertel uiteraard vanuit ons gezichtspunt.
Het gaat over ouders die van hun kinderen houden en veel voor ze overhebben.
Die dolgelukkig van hun kleinkinderen genieten en daar nu ook de tijd voor hebben.
Die nog niets vragen van zorg of anderszins.
En ineens ben je boven de 60/70 en gebeurt er dit!

Als je veel van deze verhalen tegenkomt denk ik: wat gebeurt hier??
Hebben we onze kinderen in de jaren 80 iets verkeerds meegegeven?
Zijn ze egocentrischer, minder gericht op anderen dan alleen hun eigen geluk of waarheid?

Ik weet het niet, maar we zijn altijd bezig geweest om het beste voor de kinderen te doen, ook al zal dat vol met fouten hebben gezeten, die je achteraf pas kunt duiden.
Maar praat erover, zeg wat er in jou ogen fout was, maak contact! 
Dat schreef iemand....