Net als de zon en de maan

 Net als de zon en de maan,

Soms zo ontzettend ver bij jou vandaan,
Als een liefde die je niet meer ziet,
Een verwelkende vergeet-mij-niet.

Mijlenver van het bestaan,
Maar voelbaar als het straalt,
En de stralen zacht op het aarddek neerdaalt.

Zo ver weg en toch gezien,
Gevoeld tot in de kern van jou zijn,
De elementen gieren met de energie in jou, jij.

Een volle maan doet jou shiften,
Net als de maan dit ook zelf doet,
De dageraad treedt daarna weer tegemoet.

De zon die jouw ziel weer zal verwarmen,
En de zonnestralen jou weer kunnen omarmen.

Net als de seizoenen,
Van diepe rust reizend naar de sprankel van de lente,
Dat alles weer kleur geeft en nieuwe accenten.

Groei bestaat altijd,
Rijzend als een dag en een nacht,
De bloei ontspruit,
Terwijl de zonnestraal jouw ziel verzacht.

Er is altijd een komen en een gaan,
Net als jouw lessen te leren,
Hier ontstaat groei,
Waarna jij in warme liefde voor jezelf weer opbloeit.