Het is als de stille nacht

 “.. Het is als de stille nacht die gebeurt de laatste adem van een dag die oneindig leek. Het is een breekpunt, maar ook van openbaring - een moment waarop alles wat samen is opgebouwd, gedroomd en geleefd, verandert in herinnering en leren. Het is niet alleen de afwezigheid van de ander, maar de confrontatie met eenzaamheid zelf, met de delen van jezelf die vroeger verdund werden in de warmte van de aanwezigheid van de ander.

Een duik in de schaduw van gemengde gevoelens: de pijn van verliezen, het verlangen dat brandt, de woede die pulst, en toch, de dankbaarheid voor wat gedeeld werd. Elke herinnering wordt een fragiele brug tussen wat was en wat nu is, een dunne draad die gisteren met morgen verbindt, die moed vereist om over te steken zonder te verbrijzelen.

En te midden van deze stille chaos, verschijnt een uitnodiging om wedergeboorte te worden. Het leven staat erop om zichzelf te laten zien, zelfs in de afwezigheid van de ander, de kans te bieden om opnieuw contact met jezelf te maken, jezelf weer op te bouwen, om alleen te leren lopen met de kracht die voorheen onmogelijk leek.

Het einde is zo, een onzichtbare dichter die verzen van volwassenheid in het hart schrijft, zich herinnert dat elk afscheid ook een zaad is van een nieuw begin, ook al treurt de ziel nog om het verlies... ”