Je mag huilen

 Je mag huilen.

Niemand zal minder over je denken.
Tranen zijn geen zwakte,
het is de manier waarop het lichaam zegt:
Ik heb te veel gedragen,
en nu moet ik er iets van loslaten.

Je mag huilen.
Zelfs als het jaren geleden is,
zelfs als mensen je vertellen dat je verder moet.
Rouw kent geen deadline,
en genezing is geen rechte lijn.
Laat de pijn zijn stem vinden.

Je mag huilen.
Als de dag te zwaar is,
en je weet niet waarom.
Niet elke traan behoeft een verklaring.
Soms komt verdriet ongevraagd,
en dat is ook oké. Je kunt huilen.
En toch sterk blijven.
Kracht zit niet in het tegenhouden van de vloed,
maar in jezelf toestaan ​​te voelen
wat je zo hard hebt geprobeerd te verbergen.

Je kunt huilen.
Zelfs als niemand anders het begrijpt.
Jouw pijn is van jou,
en verdient ruimte. Je hoeft hem niet kleiner te maken
zodat anderen zich op hun gemak kunnen voelen.

Je kunt huilen.
‎In de stilte van je kamer,
‎onder de douche,
‎in het kussen dat je geheimen kent.
‎Tranen zijn ook gebeden,
‎en ze bereiken waar woorden niet kunnen.
‎
‎Je kunt huilen.
‎En daarna kun je rusten.
‎Je zult niet voor altijd leeg zijn.
‎Het lichaam weet hoe het zichzelf moet vernieuwen,
‎en zelfs de zwaarste storm
‎trekt uiteindelijk op.
‎
‎Je kunt huilen.
‎En morgen nog steeds lachen.
‎Vreugde zal naar je terugkeren,
‎zachtjes, langzaam,
‎als zonlicht na regen.
‎Je tranen zullen het niet uitwissen.
‎
‎Je kunt huilen.
‎En nog steeds geliefd zijn. Er zit niets in je tranen
dat je minderwaardig maakt,
minder compleet,
minder waardig voor tedere handen.

Je mag huilen.
En terwijl je dat doet,
onthoud dit:
niets wat je voelt
maakt je onwaardig voor liefde.
Niet toen, niet nu, nooit.