Soms is er een verschil in rouwen tussen mannen en vrouwen

 Soms is er een verschil in rouwen tussen mannen en vrouwen:

Wanneer mannen rouwen..

Er wordt vaak gezegd dat vrouwen beter kunnen huilen. Dat zij hun verdriet delen, er woorden aan geven, het samen doen.
Mannen daarentegen leren al vroeg dat tranen iets zijn om te verbergen.
Ze krijgen te horen dat ze sterk moeten zijn, dat ze moeten vasthouden, volhouden, beschermen.
En dus leren ze zwijgen , ook wanneer hun hart breekt.
Toch kent verdriet geen taal van gender.
Het breekt waar het breken wil. Het trekt door het lichaam, maakt dat je adem stokt, legt een schaduw over de dagen.
Een man die ooit diep heeft liefgehad, weet hoe verlies voelt: niet als een storm die voorbijraast, maar als een leegte die blijft.
Alleen mag hij die leegte zelden tonen.
Onze cultuur prijst de stoïcijn, de man die niet instort.
Maar wat als kracht niet schuilt in het verbergen van pijn, maar in het durven toelaten ervan? Wat als het echte moed vergt om te huilen, om te bekennen: ik ben niet oké?
Rouw vraagt geen mannelijkheid of vrouwelijkheid , ze vraagt menselijkheid.
En misschien begint heling pas wanneer we mannen niet langer vragen sterk te zijn, maar echt te zijn.
Ook mannen rouwen op hun manier. Ook als ze geen traan laten, zich storten op hun werk, zijn ze bezig met rouwen....op hun manier. Elke manier van rouwen is ok.