We willen graag gezien worden

We willen graag gezien worden.
We verlangen naar iemand die ons aanvoelt. Die ons tegemoetkomt, uit zichzelf.
Iemand die afstemt op wat wij nodig hebben.

Maar zodra een ander iets doet, puur omdat het voor ons belangrijk is, zonder gedeeld enthousiasme, voelt het toch ongemakkelijk.
Alsof we te veel ruimte innemen.
Alsof onze behoefte pas bestaansrecht heeft als die spontaan gedeeld wordt.

En dat is precies de paradox waarin we vastlopen.

We willen dat onze behoeften ertoe doen, maar zodra dat gebeurt, maken we onszelf kleiner.
We zeggen:
Laat maar, hoeft niet.
Als jij het niet voelt, voelt het voor mij ook niet goed.

Maar wat als liefde juist óók betekent:
“Ik doe dit omdat jij belangrijk bent.
Niet omdat ik het voel zoals jij,
maar omdat jij het waard bent.”

En dan komt de echte vraag:

Durf je dat te ontvangen?

Niet aarzelend, niet kleiner,
maar vanuit het besef
dat jouw behoefte ertoe doet
en dat jij de ruimte mag innemen.

Want ontvangen gaat niet over de liefde die gegeven wordt, maar over de liefde die je jezelf toestaat te voelen.