Bloemen Boodschap

 Er was een tijd dat ik dwaalde,

niet in zonde, maar in zoeken.
Op de buitenkant leek alles helder,
maar binnenin fluisterde iets:
"Er is meer."

En toen kwam zij,
niet als een bliksemflits,
niet als een donderstem,
maar als een zachte bries door mijn ziel:
Genade.

Niet verdiend.
Niet afgedwongen.
Maar eenvoudig ontvangen.
Zoals het ochtendlicht zich niet laat tegenhouden
door het gordijn van de nacht.

Ze opende mijn ogen –
niet enkel om te zien,
maar om te wƩten.
Dat ik nooit verloren was,
maar onderweg.
Dat ik niet moest vluchten,
maar thuiskomen.

Genade leerde mij dat ik geen redder hoef te zijn,
geen heilige, geen held.
Alleen aanwezig,
alleen echt,
alleen gewillig om te laten liefhebben
door iets groters dan ikzelf.

Sindsdien loop ik niet meer alleen.
Want waar ik ga,
gaat genade mee.
Als licht op mijn pad,
als rust in mijn adem,
als vrede in mijn hart.

Amazing is ze,
niet omdat ze groots is,
maar omdat ze zo stil,
zo eenvoudig,
zo diep menselijk is.

En dat is genoeg.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster