Er is een bijzondere vorm van eenzaamheid

 Er is een bijzondere vorm van eenzaamheid wanneer je ziet dat je partner voor anderen wél aandacht, moeite en warmte kan opbrengen, terwijl jij daar binnen de relatie steeds om moet vragen. Het pijnlijke zit niet alleen in wat je mist, maar ook in het contrast. Je ziet dat die persoon in staat is om te luisteren, initiatief te nemen, behulpzaam te zijn of genegenheid te tonen, maar tegenover jou lijkt diezelfde inzet steeds moeilijker te vinden.

Na verloop van tijd kan dat je aan jezelf laten twijfelen. Misschien vraag je je af of je te veel verwacht, te gevoelig bent of iets verkeerd doet. Maar basisbehoeften zoals aandacht, respect, betrokkenheid en wederkerigheid maken je niet veeleisend.

Natuurlijk kan niemand altijd dezelfde energie geven en iedere relatie kent periodes waarin één partner tijdelijk minder beschikbaar is. Het wordt vooral belangrijk om naar het terugkerende patroon te kijken. Wordt er geluisterd wanneer je aangeeft wat je nodig hebt? Is er bereidheid om moeite te doen? Of blijf jij steeds uitleggen waarom iets voor jou belangrijk is, zonder dat er werkelijk iets verandert?

Liefde gaat niet alleen over wat iemand zegt te voelen, maar ook over hoe iemand zich consequent binnen de relatie gedraagt.

Je hoeft jezelf niet kleiner te maken om genoegen te nemen met minimale aandacht. Je mag verlangen naar een relatie waarin zorg en inzet niet alleen zichtbaar zijn wanneer anderen meekijken, maar ook aanwezig zijn wanneer niemand anders het ziet.