Bomen Boodschap

 Lief mens, je hebt het leven te leven met al haar zachte en harde kanten. Met al haar licht en zijn donker. Met al haar warmte en kou. Er is geen bedoeling anders dan dat je het leeft. Dat je voelt, dat je ervaart. En dat is niet altijd even gemakkelijk. Je zoekt, je vindt en verliest. Je leert en vergeet. Maar alles waar het telkens weer op terugkomt ben jij. Hoe jij de dingen doet. Hoe dingen voor jou zijn. De verlangens die je hebt en had. De verwachtingen. Dit zijn van die laagjes die altijd weer een beetje bijgesteld mogen worden of waarbij het je grootste verwachtingen overtreft. In alles wat je ervaart, zijn beide kanten van het spectrum aanwezig en jij bent daarin altijd degene die uiteindelijk weer in het midden uit mag komen.

Misschien is alles wat je van het leven te leren hebt, heel dicht bij jou zijn. Ontdekken waar je toe in staat bent. Wat er in je leeft. Het leven is doordrenkt met eenvoud waarbij we het soms onnodig moeilijk maken voor onszelf door te verdwalen in de verwarring. Maar verdwalen is nodig om het antwoord in jezelf te kunnen vinden. Bij jezelf blijven is voelen wat je voelt. Iets wat niet altijd kon in de omgeving waar je opgroeide. De wereld die je vertelde wat je wel en niet mocht denken en voelen. Een wereld die zijn eigen leegtes vooropstelde en daarmee jouw fluisteringen van het hart overstemde. En misschien proberen ze dat nog steeds. Maar omdat jij steeds steviger bent gaan staan, laat je dat niet meer zo snel gebeuren. En hierin vind jij steeds meer je weg en maak jij je los van het idee dat jij iets moet doen en zak je meer in het weten dat je alleen maar hoeft te zijn. Dat je mee mag bewegen in dat wat zich aandient. Dat je alleen maar hebt te voelen. Ademen en voelen. Je voeten stevig op de grond. Waarin je niet meer hard hoeft te werken. Geen les te leren valt maar dat jij alleen maar thuis hoeft te brengen wat zo lang geen bodem mocht hebben.