Loslaten

 Loslaten = toelaten 

 (van rouw door dood en bij leven)

Loslaten... zo'n makkelijk uitgesproken woord.
Zo'n cliché!
Maar in mijn optiek is het niets meer of minder dan toelaten (accepteren, verwerken, helen, je weg erin vinden...)

Vaak gaat het over toelaten van rouw bij dood, maar evenzo veel komt rouw bij leven voor.
Levend verlies.
Dat is iets waar mensen vaak niet of weinig bij stil staan. Omdat 'dood' logischer is.
Want dood is eindig, houdt op, stopt.

Levend verlies of rouw is oneindig, vaak een bijna levenlange moeilijke weg.
En dat laatste moet ook zeker niet onderschat worden.

Onder Levend rouw valt heel veel.
Scheiding, verlies van gezondheid en baanzekerheid door ziekte/handicap, kinderen met handicaps/diagnoses, kinderloosheid, misbruik (fysiek/emotioneel) in je jeugd, oorlogstrauma, trauma door heftige dingen in je gezin, als moeder/vader/broertje/zusje.., opgroeien in een narcistisch gezin of een gezin waarin verslavingen, psychiatrische stoornissen aan de hand waren, opgroeien in armoede/onveiligheid, veel te jong je ouders verliezen.
Eigenlijk is die lijst oneindig...

Terwijl rouw in de meeste gevallen gekoppeld wordt aan dood en je daar vaak mensen over hoort, vermoed ik dat de andere lijst rouw misschien wel nét zo heftig, zo niet nóg heftiger van invloed kan zijn op jouw leven.

De glans is eraf.
Dat hoor je mensen vaak zeggen bij dood.
En dát geloof ik zeker! Afhankelijk van hoe dierbaar diegene voor jou was.
Maar soms heel eerlijk ...vraag ik mij bij enkelen wel eens af of ze stappen van 'toelaten' wel genomen hebben.
En ja, toelaten IS zo heftig, zo'n berg die je over moet, het vraagt om het met jezelf aan te gaan, anders tegen de situatie aan te kijken, in (rouw) therapie gaan, anders in het leven te gaan staan, beerputten open te doen die je liever dichthoudt, vanwege de overweldigende emoties, accepteren dat jouw leven is opgehouden sinds de dood van de dierbare, maar dat je ook nog een leven zelf verder hebt, ...
Dood betekent niet/nooit weg, uit je gedachten, uit je hart...

Het toelaten van al het andere, naast dood, is óók heel heftig.
Ook daarin verdwijnt een stuk glans uit je leven.
Ook daarin moet je bij leven al rouwen, een weg vinden, iets doen met je pijn, je gekwetstheid, jezelf.
Ook dát vraagt het met jezelf aan te gaan, (levenslange) therapie, sommigen hebben levenslange chronische klachten, maar vragen zich soms af waarvan.
Lees dit en je vindt het antwoord.
Écht! Neem dat van mij aan.

Ook dát betekent nooit weg uit je hart, altijd weer situaties waarin dingen opgerakeld worden, altijd in gedachten ermee bezig.
Altijd die eeuwige patronen die weer bevestigen waarom jij dat niet geziene kind, het kind wat niet kreeg waar ze recht op had...

Maar ... ik denk écht... en dat kan jarenlang duren dat als je op de lange duur het toe kan laten, durft toe laten, het accepteert, je leven verder kunt oppakken, want er is nog zoveel méér om voor te leven. Jouw leven!
Jij bent niet wat jou is overkomen!

Ik bagatelliseer hiermee niet rouw, of de duur van rouw of hoe iemand ermee om gaat of in staat of dat ik niet begrijp dat de glans eraf is of dat je niet weet hoe je verder moet...

Maar zie loslaten als toelaten...
In al je verdriet, boosheid, woede, onwetendheid, wanhoop, emoties, gevoelens, alles mag er zijn!
Maar durf het wél onder ogen te zien, ga helen, ga verwerken, neem zolang de tijd als jij nodig bent.
Want alleen dán ga jij je leven dragen met jouw dood, verlies of ernstige tekortkomingen 

Openhartig