Jij was niet zomaar een deel van mijn leven

 Jij was niet zomaar een deel van mijn leven.

Jij wás mijn leven.
Mijn ochtenden begonnen met het geluid van jouw pootjes in huis.
Mijn avonden eindigden met jouw warme lichaam dicht bij mij, jouw rustige ademhaling die me telkens weer liet voelen dat, wat de dag ook van me had gevraagd... ik thuis was.
Jij was er tijdens al die gewone momenten die niemand anders ooit zag.
De koffie in de vroege ochtend.
De autoritten zonder echte bestemming.
De slapeloze nachten waarin ik alleen maar mijn hand naar beneden hoefde te brengen om jouw zachte vacht te voelen.
Je volgde me van kamer naar kamer, alsof dicht bij mij zijn het enige was wat je ooit wilde.
En pas toen het stil werd in huis, besefte ik hoe kostbaar dat was.
Nu voelt mijn leven verdeeld in twee delen.
Het leven mét jou...
En het leven zonder jou.
Sommige dagen lijk ik het goed te doen.
Ik antwoord op vragen.
Ik glimlach.
Ik maak plannen.
Maar diep vanbinnen luister ik nog altijd naar het geluid van jouw pootjes op de vloer.
Kijk ik nog steeds automatisch naar de deur wanneer ik thuiskom.
En verwacht ik nog altijd dat jij de hoek om komt, met die stralende ogen en die vrolijk kwispelende staart, alsof mijn thuiskomst het mooiste moment van jouw dag was.
Jij liet me voelen dat ik belangrijk was, op een manier die geen mens ooit kon.
Bij jou was ik nooit te veel.
Nooit te moeilijk.
Nooit onvolmaakt.
Ik was gewoon... van jou.
En jij hield van mij met heel je hart.
Elke dag gaf je me alles wat je had.
Je vertrouwen.
Je geduld.
Je grappige, kleine gewoontes.
Je warme plekje naast mij.
Je liefde, zonder ooit iets achter te houden.
Ik hoop dat jij wist hoeveel jij voor mij betekende.
Ik hoop dat je het voelde in elke maaltijd die ik voor je klaarmaakte.
In elke wandeling die we samen maakten.
Elke keer dat ik jouw naam uitsprak, gewoon omdat ik hem zo graag hoorde.
Ik hoop dat je het voelde wanneer ik naar je keek terwijl je sliep.
Wanneer ik me zorgen maakte omdat je ziek was.
En vooral op dat laatste moment...
Toen ik je zo dicht mogelijk tegen me aandrukte en de hemel smeekte om je nog niet van mij weg te nemen.
Jou verliezen liet geen leeg plekje achter.
Het veranderde mijn hele wereld.
De dagen zijn stiller geworden.
Het huis is weer gewoon een huis.
En soms weet ik nog steeds niet goed wie ik ben zonder jou aan mijn zijde.
Maar dan herinner ik me...
Liefde die een heel leven heeft gevuld, verdwijnt niet wanneer dat leven eindigt.
Ze nestelt zich diep in je ziel.
Ze wordt de warmte van een dierbare herinnering.
De rust die je soms ineens voelt.
De ster waar je naar opkijkt wanneer de nacht te zwaar aanvoelt.
Ergens, voorbij de wolken, geloof ik dat jij de liefde die ik je gaf nog altijd met je meedraagt.
En ik draag die van jou nog elke dag met me mee.
Jij was mijn hele leven.
En dat ben je nog steeds...
Alleen moet ik nu van je houden vanaf deze kant van de Regenboogbrug.