My Life with the Walter Boys - Review

De serie My Life with the Walter Boys is gebaseerd op het boek van Ali Novak.

Jackie Howard wordt van de ene op de andere dag wees als haar ouders en haar zus omkomen in een auto-ongeluk. Conform het testament van haar ouders gaat ze wonen bij de familie Walter, het gezin van de beste vriendin van haar moeder. Deze verandering is voor Jackie wennen, want ze verhuist van New York, naar een ranch in Colorado en ze komt in een gezin met acht jongens en een meisje. En dan worden ook nog eens twee van de broers (Cole en Alex) verliefd op Jackie.
____________

Review :

Ik heb nu al de drie seizoenen gezien op Netflix.
My Life with the Walter Boys begint met een enorme verandering in het leven van een tiener. Na het verlies van haar familie verlaat Jackie Manhattan en verhuist ze naar het platteland van Colorado om bij de familie Walter te gaan wonen. Plotseling moet ze haar verdriet verwerken en tegelijkertijd wennen aan een compleet ander huis, school, gemeenschap en manier van leven, en dat alles in een huis vol kinderen en tieners.
De hoofdpersoon mist emotionele diepgang; ze is nauwelijks van streek als haar haar geblondeerd wordt, terwijl dat meer emotie toont dan ze gedurende de hele serie laat zien na het verlies van haar familie. Haar nieuwe familie overweegt niet eens om haar in therapie te sturen voor rouwverwerking.
Haar verliefdheid op de brave broer en vervolgens op de bad boy is zo clichématig, en ze ontkent in het begin nadrukkelijk "het Cole-effect". Overduidelijke voorbode, net als in het verhaal. Het was zonde van het geld.
Dit verhaal zou beter zijn geweest als het simpelweg ging over een tiener die haar ouders en zus verliest en moet verhuizen naar een nieuwe stad met een nieuw gezin. Schrap de romantische verhaallijn en focus op hoe het gezin zich aanpast aan de nieuwkomer, hoe de ouders de uitdagingen aangaan die een nieuw kind in huis met zich meebrengt en hoe dat kind zich aanpast aan de nieuwe realiteit. Daar had diepgang in kunnen zitten, maar die is volledig verloren gegaan door oppervlakkige emoties en belachelijke romantische driehoeken.
Op het eerste gezicht lijkt dit een bekende tienerromance met Jackie en de broers Cole en Alex Walter in de hoofdrol. En ja, relaties en driehoeksverhoudingen spelen een grote rol in de serie. Maar na drie seizoenen denk ik dat het interessantere verhaal eigenlijk gaat over erbij horen, identiteit en hoe tieners beslissingen nemen terwijl ze nog aan het ontdekken zijn wie ze zijn.
Jackie komt aan in Colorado als iemand die van structuur houdt. Ze heeft plannen voor haar toekomst, hoge verwachtingen van zichzelf en een heel duidelijk beeld van wie ze denkt te moeten zijn. Silver Falls daagt dat langzaam allemaal uit. Haar relaties veranderen. Haar prioriteiten veranderen. Ze neemt beslissingen waar ze volkomen zeker van is, en realiseert zich dan dat ze misschien iets heel anders wil. Dat is een van de dingen die ik bijzonder realistisch vind aan de serie.
Tieners kunnen ongelooflijk zeker klinken als ze ons vertellen wat ze willen. Als ouders kan het verleidelijk zijn om die zekerheid als een definitieve beslissing te beschouwen. Maar soms moeten ze echt een keuze maken voordat ze kunnen begrijpen of het de juiste was. My Life with the Walter Boys laat dat keer op keer zien. Gevoelens veranderen. Vriendschappen verschuiven. Relaties worden ingewikkeld. Iemand die op een bepaald moment helemaal goed leek, voelt een paar maanden later misschien niet meer goed aan.
Tijdens het kijken naar de serie bleef ik me afvragen waarom Jackie de familie Walter niet kon helpen met een deel van haar erfenis. Haar moeder was zogenaamd succesvol in de mode-industrie. Het is toch ondenkbaar dat haar ouders geen rekening met haar zouden hebben gehouden in geval van nood? Dit sloeg nergens op en deed afbreuk aan de geloofwaardigheid van het verhaal. Ik heb het boek nooit gelezen, dus ik was niet bekend met de verhaallijn of de personages. Sommige acteerprestaties waren nogal stijfjes.
Seizoen 3 gaat hier nog een stap verder in. Bijna iedereen lijkt wel iets te heroverwegen: relaties, vriendschappen, familierollen of wat ze hierna willen. Het romantische drama is er nog steeds, maar daaronder schuilt een veel nuttigere les voor ouders: volwassen worden betekent ook van gedachten veranderen.
Het gezin Walter is voor mij ook een van de interessantste onderdelen van de serie. Katherine en George voeden tien kinderen op, wat een gezinsdynamiek creëert die heel anders is dan mijn eigen ervaring als moeder van een tiener. Ik denk niet dat het eerlijk zou zijn om naar dat gezin te kijken en te besluiten dat hun opvoeding goed of slecht is.
Wat ik fascinerend vind, is hoeveel van het emotionele leven van tieners zich afspeelt zonder dat de ouders er veel van afweten. Er zijn relaties, breuken, conflicten, fouten en belangrijke beslissingen die zich overal om hen heen afspelen. Soms grijpen Katherine en George in, maar vaak moeten de tieners het zelf uitzoeken.
En dat roept een vraag op waar veel ouders uiteindelijk mee worstelen: hoeveel moeten we eigenlijk weten? We zeggen vaak dat we willen dat onze tieners zelfstandig worden. Maar zelfstandigheid betekent ook accepteren dat we niet bij elk gesprek, elke beslissing of elke fout betrokken zullen zijn. Dat kan ongemakkelijk zijn, vooral als we de richting van iets al kunnen zien aankomen voordat zij dat zelf kunnen.
Tegelijkertijd betekent een tiener de ruimte geven niet dat we ons volledig van hun leven afsluiten. De uitdaging is weten wanneer we moeten ingrijpen en wanneer we dichtbij genoeg moeten blijven zodat ze weten dat ze bij ons terecht kunnen.
Jackie's verhaal voegt daar nog een extra dimensie aan toe, omdat ze niet alleen de normale tienerveranderingen doormaakt. Ze worstelt ook met verdriet. Haar behoefte om te slagen, de controle te behouden en vooruit te komen, gaat vaak hand in hand met emoties die ze niet zomaar kan wegwerken of organiseren. De familie Walter geeft haar iets wat ze hard nodig heeft: een plek waar het leven rommelig, luidruchtig en onvoorspelbaar is, maar toch vol mensen die om elkaar geven.
Het contrast tussen Manhattan en het kleine stadje in Colorado is ook belangrijk. Jackie wordt gedwongen tot een leven dat ze nooit voor zichzelf zou hebben gekozen, en na verloop van tijd wordt die nieuwe omgeving een deel van wie ze is. Voor tieners kan dat een nuttige herinnering zijn dat identiteit niet iets is wat ze al volledig hoeven te hebben uitgevogeld. Nieuwe ervaringen, vriendschappen, mislukkingen, relaties en omgevingen kunnen allemaal veranderen hoe ze zichzelf zien.
Het ouderlijk perspectief: Voor ouders biedt My Life with the Walter Boys veel meer om over te praten dan alleen de vraag: "Team Cole of Team Alex?"
Een van de belangrijkste thema's is hoeveel ruimte tieners nodig hebben om hun eigen keuzes te maken. Kijken hoe Jackie en de andere tieners volledig overtuigd raken van relaties en beslissingen, en vervolgens van koers veranderen, is een herinnering dat van gedachten veranderen niet per se een mislukking is. Soms is het onderdeel van het ontdekken wat je werkelijk wilt.
In plaats van je tiener te vragen of ouders zich wel of niet moeten bemoeien met hun relaties, want ik denk dat we het antwoord daarop wel kunnen voorspellen, zou ik iets specifiekers vragen: Is er een moment waarop je zou willen dat ik ingrijp, ook al vraag je me er niet om?
Die vraag biedt ruimte voor een veel interessanter gesprek over privacy, vertrouwen, onafhankelijkheid en waar tieners zelf vinden dat de grens ligt.
De serie kan ook gesprekken op gang brengen over erbij horen. Jackie probeert gedurende een groot deel van de serie uit te zoeken waar ze thuishoort zonder de persoon te verliezen die ze voorheen was. Je zou je tiener kunnen vragen: Denk je dat veranderen door de mensen om je heen betekent dat je jezelf verliest, of kan het juist onderdeel zijn van zelfontdekking?
En omdat relaties zo'n grote rol spelen in de serie, is het ook de moeite waard om het te hebben over zekerheid: ben je ooit ergens helemaal zeker van geweest en realiseerde je je later dat je toch iets anders wilde?
Dat kan het gesprek verder brengen dan romantiek en leiden naar vriendschappen, schoolkeuzes, toekomstplannen en de vele beslissingen die tieners voor zichzelf beginnen te nemen.
Mijn conclusie: My Life with the Walter Boys is makkelijk te bekijken als een romantisch tienerdrama, maar ik denk dat er meer achter schuilgaat dan de liefdesdriehoeken doen vermoeden.
Voor ouders is het interessantst om te zien hoe tieners dingen uitproberen, fouten maken, van gedachten veranderen, relaties aangaan en weer verbreken, en geleidelijk aan onafhankelijker worden, terwijl de volwassenen om hen heen uitzoeken hoeveel ruimte ze hen moeten geven.
In seizoen 1 en 2 was er teveel gay , met dat zoenen steeds, ik werd er gewoon onpasselijk van. Seizoen 3 was dat gelukkig een stuk minder.
Seizoen 3 maakt die spanning nog sterker. En met nog een seizoen in het vooruitzicht, zijn er nog genoeg onopgeloste relaties en familiedynamieken om te onderzoeken.
My Life with the Walter Boys is een visueel aantrekkelijke serie, maar vanaf seizoen 3 voelen de verhaallijnen steeds onevenwichtiger aan. Een van de meest frustrerende beslissingen is de manier waarop Nathan Walkers verhaallijn is uitgewerkt. Hij had met Zach moeten blijven daten, met wie hij een relatie had vol oprechte chemie en emotionele diepgang. Aangezien Netflix ervoor koos om te investeren in een homoseksuele relatie, had seizoen 3 daar volledig op moeten voortbouwen, Nathan meer schermtijd moeten geven en zijn romantische leven diepgaand moeten verkennen in plaats van het als een bijverhaal te behandelen.
Alex' relatie met Blake is een ander voorbeeld van de gemiste kansen van de serie. Hun dynamiek is veel boeiender en charismatischer dan die van Kiley, die een saaie, problematische figuur blijft zonder veel charme. Blake, gespeeld door Natalie Sharp, brengt energie en persoonlijkheid in elke scène, en het is onbegrijpelijk dat ze niet meer prominent aanwezig is.
Ondertussen is de relatie tussen Cole en Jackie de minst interessante van de serie geworden. Hun verhaallijn voelt repetitief en spanningsloos aan. Het zou veel logischer zijn om Cole te koppelen aan iemand met een connectie met de voetbal- of autowereld: een sportief, avontuurlijk, charismatisch "tomboy"-type dat past bij zijn energie en levensstijl. Jackie vult hem simpelweg niet op een overtuigende manier aan, en hopelijk zullen de schrijvers hen uiteindelijk niet geforceerd bij elkaar brengen.
Het is ook teleurstellend hoe weinig aandacht Jordan Walter en Parker Walter krijgen. Ze voelen vaak meer aan als figuranten dan als leden van de familie Walter. Gezien het feit dat de serie letterlijk de naam Walter draagt, zou elk gezinslid een betekenisvolle rol moeten spelen. Door elk seizoen uit te breiden naar 12 afleveringen zou er gemakkelijk meer ruimte zijn voor dialogen, meer karakterontwikkeling en meer scènes voor de hele familie Walter. Dat zou veel interessanter zijn dan de veel te lange verhaallijn rond Jackie's oom en Eliot, die weinig toevoegt aan het hoofdverhaal.
Ook de verhaallijn van Will Walter lijdt onder overmatig melodrama. In plaats van een genuanceerde, emotioneel rijke verhaallijn te bieden, glijdt het vaak af naar soap-achtige elementen, waardoor zijn scènes overdreven in plaats van meeslepend aanvoelen.
Tegen seizoen 3 verwachtten kijkers dat de cast natuurlijker en overtuigender zou acteren, maar velen spelen nog steeds stijfjes, zoals amateuracteurs met weinig televisie-ervaring. Het is verrassend dat de serie op dit vlak niet verder is geëvolueerd.
Ondanks al deze tekortkomingen blinkt de serie uit op één gebied: de setting. De natuurlijke landschappen, de scènes met paarden en de rodeo-sequenties zijn werkelijk prachtig en tillen de hele productie naar een hoger niveau. De serie komt tot leven wanneer ze zich afspeelt in de landelijke omgeving.
Ik zou deze serie met een oudere tiener kijken, niet omdat het ons voorbeelden geeft van perfecte keuzes of perfect ouderschap, maar omdat het ons iets veel nuttiger biedt: tieners die onvolmaakte beslissingen nemen terwijl ze zichzelf nog aan het ontdekken zijn.
Dus is Cole nu dood ? Is dat de volgende drama verhaal voor seizoen 4 ?
En soms beginnen juist daar de beste gesprekken.