Een onuitwisbare leegte


 Een onuitwisbare leegte 

Je bent overal en nergens, zo voelt het vandaag,
op elke herinnering rust een loodzware vraag.
Hoe moet ik nu verder zonder jouw getrippel om mij heen?
Met jouw vertrek voel ik me zo intens alleen.
Ik mis je snoetje, je eigenwijze karakter, je kracht,
en de warmte die je twaalf jaar lang in mijn leven bracht.
De urn staat in de kamer, een baken in de kou,
maar het gemis blijft schreeuwen om hoeveel ik van je hou.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster